आयुष्यावर लिहू काही

33 कोटी देवाचा खरा अर्थ: संस्कृतमधील "कोटी" या शब्दाला दोन अर्थ आहेत  1. कोटी = कोटी संख्या (crore) 2. कोटी = प्रकार, वर्ग (category, type) ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि उपनिषदांमध्ये उल्लेखलेले तेहतीस कोटी देव हे ३३ प्रकारचे देवत्वाचे घटक आहेत, ३३ कोटी (संख्या) नव्हेत. *३३ [कोटी] देव कोणते ?* ८ वसु – अग्नि, पृथ्वी, वायु, अंतरिक्ष, आदित्य, द्यौ, चंद्र, नक्षत्र ११ रुद्र – (जीवनशक्तीशी, श्वासोच्छ्वासाशी आणि परिवर्तनाशी संबंधित) १२ आदित्य – (सूर्याच्या १२ रूपांप्रमाणे, कालचक्राशी संबंधित) २ अश्विनी कुमार – वैद्य व आरोग्य देवता ८ + ११ + १२ + २ = ३३ तात्त्विक अर्थ: वेदकाळात देव म्हणजे "दैवी शक्ती" किंवा "प्रकृतीतील ऊर्जा". म्हणजेच अग्नी, सूर्य, वायू, जल, पृथ्वी, चंद्र, तारे, आकाश, जीवनशक्ती, कालचक्र इत्यादी निसर्गातील मूलभूत शक्ती. माणसाने या शक्तींना दैवी मानून त्यांची पूजा केली. काळानुसार "कोटी" या शब्दाचा "प्रकार" हा अर्थ बाजूला राहिला आणि फक्त "कोटी = १,००,०००००" असा अर्थ लोकांच्या भाषेत प्रचलित झाला. त्यामुळे "३३ कोटी देव" = ...

"पोलीस" हे समाजाचे अदृश्य कवच..सुनिल पुणे 8007939422 "थँकलेस जॉब"… ही पदवी जिथे अचूक बसते ती म्हणजे पोलीस. रोज नावं ठेवली जातात, तक्रारी केल्या जातात, पण संकट आलं की लोकांना आठवण होते ती एकाच गणवेशाची ती पोलीसांच्या. मला आठवतो एक प्रसंग… मध्यरात्री एक अपघात झाला होता. सगळे घाबरलेले, लोकांनी फोन फिरवले  “112 व 108” पोलिस व ॲब्युलन्स येईल, नातेवाईक येतील…” पण सगळ्यांपेक्षा आधी, तिथे पोहोचला तो पोलीस. रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या माणसाला त्याने स्वतःच्या खांद्यावर उचललं आणि हॉस्पिटलपर्यंत नेलं. त्या क्षणी तो पोलीस नव्हता, तो माणुसकीचं मूर्त रूप होता. हेच खरं आहे. पोलीस म्हणजे फक्त कडक चेहऱ्याचा शिपाई नाही, तर संकटाच्या वेळी आधार देणारा खंबीर हात आहे. सण असो वा उत्सव, आंदोलन असो वा निवडणूक, वाहतूक असो वा गुन्हेगारी  प्रत्येक ठिकाणी सर्वप्रथम उभा राहणारा माणूस म्हणजे पोलीस. जनतेला पोलीस कधी त्रासदायक वाटतात, कधी राग येतो, पण मनाच्या तळाशी एक गोष्ट सगळ्यांना माहीत असते  “पोलीसांशिवाय आपलं रक्षण शक्य नाही.” हे नातं म्हणजे अगदी "लव्ह अँड हेट स्टोरी" सारखं आहे  “तु...

“नातं, आरोग्य, व्यापार व राजकारण इ." तुमचे लक्ष असेल तरच टिकतं” ... सुनिल पुणेTM तुम्ही ज्याच्यावर लक्ष देणे बंद कराल ते नष्ट होणारच ! हा वाक्यांश किती साधा आहे ना, तरी त्यात किती सत्य दडले आहे हे आपण रोजच्या जीवनात पाहतो. आरोग्याचे उदाहरण घ्या; सुरुवातीला थोडे थकवा, थोडी अस्वस्थता असो लक्ष दिलं नाही तर ती लवकरच मोठ्या आजारात रुपांतरित होते. आपलं शरीर आणि मन हे सतत जपण्याची आवश्यकता असलेले नाते आहे; त्यांच्याकडे दिलेले लक्ष म्हणजे वेळ, नीट आहार, व्यायाम आणि विश्रांती  हे छोटे छोटे प्रयत्न आपलं आयुष्य दीर्घकाल टिकवतात. लक्ष न दिल्यावर शरीर स्वतःहून काम करत नाही; ते आपल्याला वेदना आणि त्रासाच्या रूपात जागे करते. संपत्ती आणि व्यापार हेही त्याच नियमाखाली येतात. पैशाचं व्यवस्थापन, व्यवसायात सतत निगराणी, ग्राहकांच्या गरजांशी अद्ययावत राहणे हे सर्व लक्ष न देण्यासोबत कमी पडतात. अनेकदा लोक सुरुवातीला उत्तम काम करतात परंतु नंतर बाजारात सतत बदलत असलेले सूक्ष्म लक्षणे दुर्लक्षित करतात; नंतर त्यांना त्या बदलांचा तीव्र परिणाम भोगावा लागतो. संपत्ती वाढवायची असेल तर ती सतत पोषावी लागते, गुंतवणूक,...

लक्ष द्याल तरच सर्व टिकले बरर !... सुनिल पुणेTM  तुम्ही ज्याच्यावर लक्ष देणे बंद कराल ते नष्ट होणारच ! हा वाक्यांश किती साधा आहे ना, तरी त्यात किती सत्य दडले आहे हे आपण रोजच्या जीवनात पाहतो. आरोग्याचे उदाहरण घ्या; सुरुवातीला थोडे थकवा, थोडी अस्वस्थता असो लक्ष दिलं नाही तर ती लवकरच मोठ्या आजारात रुपांतरित होते. आपलं शरीर आणि मन हे सतत जपण्याची आवश्यकता असलेले नाते आहे; त्यांच्याकडे दिलेले लक्ष म्हणजे वेळ, नीट आहार, व्यायाम आणि विश्रांती  हे छोटे छोटे प्रयत्न आपलं आयुष्य दीर्घकाल टिकवतात. लक्ष न दिल्यावर शरीर स्वतःहून काम करत नाही; ते आपल्याला वेदना आणि त्रासाच्या रूपात जागे करते. संपत्ती आणि व्यापार हेही त्याच नियमाखाली येतात. पैशाचं व्यवस्थापन, व्यवसायात सतत निगराणी, ग्राहकांच्या गरजांशी अद्ययावत राहणे हे सर्व लक्ष न देण्यासोबत कमी पडतात. अनेकदा लोक सुरुवातीला उत्तम काम करतात परंतु नंतर बाजारात सतत बदलत असलेले सूक्ष्म लक्षणे दुर्लक्षित करतात; नंतर त्यांना त्या बदलांचा तीव्र परिणाम भोगावा लागतो. संपत्ती वाढवायची असेल तर ती सतत पोषावी लागते, गुंतवणूक, बचत, ज्ञान आणि नेटवर्क या स...

*"सून" पण आधी "मुलगी" होती, हीच आता सासुची मुलगी बनेल का ? सुनिल पुणे TM* आपल्या समाजात नेहमी एक वाक्य ऐकायला मिळतं  “मुलगी नसली की म्हातारपणी आधार नाही मिळत.” पण आयुष्य अनुभव देतं तेव्हा हे वाक्य खोटं ठरल्याचंही अनेकदा जाणवतं. आई-वडिलांच्या आयुष्यात मुलगा कमावतो, संसार उभा करतो, कुटुंबाचं नाव पुढे नेत राहतो. पण खरी माया, जिव्हाळा, आपलेपणाचा हात देणारी सून असते, हेही सत्य आहे. आईविषयीची जबाबदारी कधी कधी मुलगा नोकरी, व्यवसाय, व्यस्त जीवन या सगळ्यात गुंतून विसरतो. त्याला वृद्धाश्रम, सोयी-सुविधा हेच पर्याय सोपे वाटू लागतात. पण घराच्या उंबरठ्यावर आलेली सून जर हृदयाने समजूतदार असेल, तर तीच आईच्या हक्काची खरी मुलगी ठरते. कारण आईने एकटीने मुलाला वाढवलं, त्याच्या प्रत्येक गरजेसाठी स्वतःला झिजवलं, पण मुलगा मोठा झाल्यावर जर तो आईला दूर ठेवण्याचा विचार करतो, तर ती वेदना शब्दात सांगता येत नाही. त्या वेळी सुनेचं मन मोठं होतं. तीच पुढे येऊन म्हणते  “आईला दूर ठेवणं म्हणजे आपल्या संस्कारांचा अपमान आहे. पैसा कमावणं महत्त्वाचं असलं तरी आईच्या सहवासाची किंमत कधीच पैशात मोजता येत नाही....

पंगतीतलं मीठ आणि आयुष्यातली माणसं, सुनिल पुणेTM पंगतीत जेवताना जर मीठ वाढायला चुकलं, तर पुन्हा ते परत मिळत नाही. त्याचप्रमाणे काही माणसंही असतात जी एकदा आपल्या आयुष्यातून निघून गेली की पुन्हा कधीच परत येत नाहीत. गंमत म्हणजे, त्यांची खरी किंमत आपल्याला बहुतेक वेळा ते गेल्यावरच समजते. जेवणात गोड पदार्थ आला की आपलं सगळं लक्ष तिकडेच जातं. तो किती चविष्ट आहे, कशाच्या तुपात झालाय, त्याने त्रास होईल का नाही— या सगळ्या गोष्टी आपल्याला ठाऊक नसतात, पण तरीही मोहापायी तो गोड पदार्थ हवासा वाटतो. उलट, पानाच्या कडेला ठेवलेलं ते मीठ मात्र आपल्याला लक्षातही येत नाही. खारटपणा नकोसा वाटतो म्हणून आपणच त्याला दूर सारतो. अगदी ताटात रस्सा किंवा भाजी सांडली तरी ते मीठ असूनही निरुपयोगी ठरतं. अगदी असंच आपल्या आयुष्यातल्या मीठासारख्या माणसांबाबत घडतं. हे लोक आपल्याला परखड सल्ला देतात, आपलं चुकलं की प्रेमाने कान धरतात, पोटतिडकीने समजावतात. म्हणूनच ते अनेकदा नकोसे वाटतात. कारण त्यावेळी आपण गोड पदार्थाच्या मोहात अडकलोलेले असतो. बाकी सगळं दिसतं पण पानाच्या कडेवरचं ते थोडंसं मीठ मात्र दिसत नाही. पण जेव्हा त्या ...

खऱ्या संपत्तीची गोष्ट....!सुनिल पुणेTM  एक व्यापारी होता. दिवस-रात्र तो पैशाच्या मागे धावत होता. व्यवहार, नफा, आकडे..हेच त्याच्या आयुष्याचे केंद्रबिंदू झाले होते. खिशाचे वजन इतके वाढले होते की शहरात त्याची प्रतिष्ठा, नाव आणि मानमरातब सगळीकडेच झळकत होतं. पण घरात मात्र वेगळं चित्र होतं. मुलांना त्याच्याशी बोलायला वेळ नव्हता, पत्नीचे हसरे चेहरे हरवले होते, आणि जुने मित्र त्याच्यापासून दुरावले होते. एके दिवशी व्यापाऱ्याने एक यशस्वी सौदा केला. लाखो रुपये हातात आले. घरी परतला, पण दारावर त्याचे स्वागत करणारे हसरे चेहरे नव्हते. शांतता होती, एकटेपणा होता. तेव्हा त्याला जाणवलं  “मी खिशाचं वजन वाढवलं, पण नात्यांचं वजन घटवलं… हा तर खुपच मोठा तोटा ठरला!” त्या रात्री त्याने स्वतःशीच संवाद साधला. त्याला उमगलं की खरी संपत्ती पैशात नसते, तर ती आपल्या नात्यांमध्ये दडलेली असते. मुलांसोबत घालवलेला वेळ, आई-वडिलांच्या पायाशी बसून केलेली दोन गप्पा, मित्रांसोबत केलेले हास्यविनोद, पार्टी, भटकंती, भांडण हेच तर खरे धन आहे. पैसा हा साधन आहे, पण नाती हीच खरी संपत्ती आहेत. माणूस कितीही श्रीमंत झाला तरी, जर...