आयुष्यावर लिहू काही

शरीरसंबंधा पलीकडील प्रेमळ जीवन, लेखक : सुनिल पुणेTM, 93598 50065, दि.30 मे 2026. प्रेम म्हटलं की अनेकांच्या डोळ्यांसमोर प्रथम येते ती आकर्षणाची भावना. दोन व्यक्तींमधील जवळीक, स्पर्श, भेटीगाठी आणि शरीरसंबंध. पण प्रेमाचा खरा अर्थ इतकाच मर्यादित असतो का? खरं तर प्रेमाचा महासागर शरीराच्या किनाऱ्यापाशी थांबत नाही; तो मन, भावना, विश्वास, समर्पण आणि आत्मीयतेच्या अथांग गाभाऱ्यापर्यंत पोहोचलेला असतो. जगात अनेक नाती अशी असतात जी शरीराने दूर असली तरी मनाने अतूट जोडलेली असतात. एखाद्या व्यक्तीचा फक्त आवाज ऐकून दिवस उजळून निघतो, तिच्या एका संदेशाने चेहऱ्यावर हसू फुलते, तिच्या दुःखाने आपले डोळे ओलावतात आणि तिच्या आनंदाने मन भरून येते. ही जी भावना असते, ती केवळ शरीरसंबंधांवर आधारलेली नसते. ती असते आत्म्याला स्पर्श करणाऱ्या प्रेमाची. खरे प्रेम म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचा अधिकार गाजवणे नव्हे, तर तिच्या अस्तित्वाचा सन्मान करणे. तिच्या स्वप्नांना पंख देणे, तिच्या अपयशात तिच्या पाठीशी उभे राहणे आणि यशात तिच्यासाठी टाळ्या वाजवणे. प्रेम म्हणजे फक्त हातात हात घेऊन चालणे नाही, तर अंधारात तिच्यासाठी दीपस्तंभ होण...

“मन रिकामं झालं की माणूस बाहेर आधार शोधू लागतो. ” लेखक: सुनिल पुणेTM 93598 50065  लग्न झालं, संसार सुरू झाला, मुलं झाली म्हणजे आयुष्यात प्रेमाची गरज संपते असं अजिबात नसतं. उलट त्या टप्प्यावर माणसाला अधिक भावनिक आधाराची गरज असते. कारण जबाबदाऱ्या वाढतात, ताण वाढतो आणि आयुष्य हळूहळू धावपळीचं बनतं. अशा वेळी जोडीदाराकडून मिळणारा आदर, जिव्हाळा, समजून घेणं आणि दोन प्रेमाचे शब्द माणसाला आतून उभारी देतात. पण अनेकदा संसार सांभाळताना हीच गोष्ट नकळत हरवत जाते. आज अनेक घरं बाहेरून सुखी दिसतात. सगळं व्यवस्थित असतं  घर, पैसा, मुलं, जबाबदाऱ्या. पण त्या घरात मनाने जवळ असणं हरवलेलं असतं. संवाद कमी होतो, एकमेकांना वेळ देणं कमी होतं आणि नातं फक्त रोजच्या कामापुरतं उरतं. “काय हवं ? ”, “जेवलास का?” इतकाच संवाद उरतो. पण माणसाला फक्त सुविधा नको असतात, त्याला भावना हव्याच असतात. काही वेळेला पुरुष असो किंवा स्त्री, त्यांना घरात सतत दुर्लक्ष मिळतं. त्यांचं बोलणं ऐकलं जात नाही, भावना समजून घेतल्या जात नाहीत. फक्त चुका दाखवल्या जातात किंवा जबाबदाऱ्या आठववल्या जातात. अशावेळी माणूस आतून एकटा पडतो. आणि जेव्ह...

"बाटली, बाई आणि शबाब" ! ही तीन शब्दं फक्त व्यसनाची ओळख नाहीत, तर माणसाच्या मनात चालणाऱ्या युद्धाची तीन रूपं आहेत. एका बाजूला मोह, दुसऱ्या बाजूला एकटेपणा आणि तिसऱ्या बाजूला स्वतःपासून पळण्याची धडपड..... लेखक सुनिलTM 93598 50065  बाटली, बाई आणि शबाब जेव्हा शहरात रात्र होते,  तेव्हा काही दिवे फक्त रस्ते उजळत नाहीत, ते अनेक आयुष्यांची अंधारी कहाणी लपवत असतात. एखादा माणूस हातात बाटली घेऊन बसलेला दिसतो तर लोक म्हणतात,  “दारुड्या आहे तो.” पण कुणी त्याच्या डोळ्यांत डोकावून पाहत नाही. कारण तिथे अनेक अपूर्ण स्वप्नं पडलेली असतात. काही पुरुषांना “बाईच्या मागे वेडे” म्हणतात. पण प्रत्येक आकर्षणामागे वासना नसते, कधी कधी ती मायेची भूक असते, जी त्याला आयुष्यभर कुणाकडूनच मिळालेली नसते आणि “शबाब” तो फक्त तारुण्याचा नशा नसतो, तर स्वतःला जगात सिद्ध करण्याचा उन्माद असतो. ज्यात माणूस स्वतःलाच हरवून बसतो. "बाटली" कधीच कोणाला बुडवत नाही तर माणूस आधीच आतून बुडालेला असतो. बाटली फक्त त्याला काही क्षणांसाठी विसरायला शिकवते. जगात प्रत्येक नशेबाजाच्या मागे एक तुटलेलं नातं, एक हरलेलं प्रेम, किंवा ...

गुलमोहर......!  लेखक: सुनिल जाधव पुणेTM 93598 50065  ओसाड माळरानावर जेव्हा गुलमोहोर एकटाच फुलतो, बहरतो, तेव्हा त्याला बघून एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते. जगण्यात बहरण्यासाठी परिस्थितीची नव्हे, तर मनस्थितीची गरज असते. आजच्या डिजिटल युगात आपण सगळेच एका अदृश्य स्पर्धेत धावत आहोत. कुणाचं घर मोठं, कुणाची गाडी महाग, कुणाचं करिअर चमकतंय, कुणाचे सोशल मीडियावर लाखो फॉलोअर्स. आणि या सगळ्या गर्दीत सामान्य माणूस नकळत स्वतःला कमी समजू लागतो. “माझ्याकडे काय आहे?” या प्रश्नापेक्षा “माझ्याकडे काय नाही?” हा प्रश्न जास्त त्रास देऊ लागतो. पण अशा वेळी त्या ओसाड माळरानावर फुललेल्या गुलमोहराकडे एकदा शांतपणे पाहिलं, तर आयुष्याचा फार मोठा धडा मिळतो. गुलमोहराला सावली नसते, त्याच्याभोवती बाग नसते, रोज पाणी घालणारा माळी नसतो. त्याच्याकडे कौतुकाने बघणारे लोकही नसतात. उन्हाच्या झळा, कोरडी जमीन, एकटेपण. एवढंच त्याचं वास्तव असतं. तरीही तो ताठ उभा राहतो आणि इतका सुंदर फुलतो की, दूरून जाणाऱ्यालाही क्षणभर थांबायला भाग पाडतो. कारण त्याने परिस्थितीला दोष दिलेला नसतो; त्याने स्वतःला घडवलेलं असतं. आजचा माणूस मात्र उल...

फरक बायको आणि प्रेयसी मधला ❤️🌻 सुनिल पुणेTM 9359850065 पुरुषाच्या आयुष्यात दोन स्त्रिया अनेकदा वेगवेगळ्या रूपात येतात एक त्याचं आयुष्य सांभाळणारी बायको आणि दुसरी त्याचं मन समजून घेणारी प्रेयसी बायको संसाराचा पाया असते पण प्रेयसी मनाच्या कोपऱ्यात कायम धडकणारा तो गोड श्वास असते बायको घरात हक्काने वावरते पण प्रेयसी हृदयात नकळत घर करून बसते शोधून सापडते ती बायको पण नकळत जीव गुंतवते ती प्रेयसी बायकोसाठी विवाह मंडळ पुरेसं असतं पण प्रेयसीसाठी पूर्ण विश्व पालथं घालावं लागतं कारण प्रेम हे ठरवून होत नाही ते अचानक होतं एका आवाजावर एका काळजीवर एका “जेवलास का?” वर एका “स्वतःची काळजी घे” वर पुरुष जेव्हा पूर्ण जगासाठी मजबूत उभा असतो ना तेव्हा त्याच्या थकलेल्या मनाला समजून घेणारी जी व्यक्ती असते, ती बहुतेक वेळा प्रेयसीच असते तिला तुमचं घर नको असतं तुमची प्रॉपर्टी नको असते तुमच्या खिशात किती पैसे आहेत याचं तिला काही देणंघेणं नसतं तिला फक्त तुमचा वेळ हवा असतो तुमचा आवाज तुमचं हसणं आणि “मी आहे तुझ्यासोबत” हे चार शब्द बायको दिवस-रात्र सोबत राहूनही कधी कधी अपूर्ण राहते पण प्रेयसी काही क्षणांच्या भेटीतही प...

प्रेम, आकर्षण, ओढ आणि त्या सगळ्यांच्या मध्ये एक नाजूक प्रश्न "लग्नाआधी किती जवळ जावं"? सायली आणि निखिलची गोष्ट तशी अगदी साधीच सुरू झाली होती, पण त्या साधेपणात एक वेगळीच ऊब होती. दोघंही पुण्यात कामाला होते. ऑफिस संपलं की कधी शनिवारवाड्याजवळ फिरायला, कधी नदीकाठी बसून गप्पा, तर कधी एखाद्या छोट्या हॉटेलमध्ये चहा घेत बसायचे. त्यांच्या नात्यात सुरुवातीला काही मोठे शब्द नव्हते, पण एकमेकांसोबत असताना जे समाधान मिळायचं, तेच खरं प्रेम होतं. सायली थोडी विचार करणारी, प्रत्येक गोष्ट मनात साठवणारी. निखिल थोडा हलका, हसतमुख, पण मनाने खूप समजूतदार. दोघं वेगवेगळे असले तरी एकमेकांना पूर्ण करायचे. एकदा असाच पावसाळ्याचा दिवस होता. ऑफिस सुटलं आणि जोरदार पाऊस सुरू झाला. दोघं एका बसस्टॉपखाली उभे राहिले. आसपास गर्दी होती, पण त्या क्षणी दोघं जणू स्वतःच्या जगात होते. सायलीने हलकेच निखिलचा हात धरला. पहिल्यांदाच तिने असं केलं होतं. निखिलने काही बोललं नाही, फक्त तिच्या हातावर आपला हात घट्ट ठेवला. त्या छोट्याशा स्पर्शात इतकं काही होतं की दोघांच्याही मनात वेगळीच भावना दाटून आली. त्या दिवसानंतर त्यांचं नातं ...