आयुष्यावर लिहू काही

“खरं प्रेम म्हणजे श्वास” लेखक सुनिल पुणेTM 9359850065. हॉस्पिटलच्या खोलीत मंद प्रकाश होता. मशीनचा आवाज सतत कानात घुमत होता. भिंतीवरचं घड्याळ हळूहळू चालत होतं आणि त्या टिक-टिकच्या मध्ये निल छताकडे शून्यात नजर लावून पडला होता. डोळे उघडे होते, पण मन कुठेतरी खूप दूर अडकलेलं होतं. श्वास घ्यायला त्याला त्रास होत होता. ऑक्सिजनची लेव्हल ८२ ते ८४ दरम्यान हेलकावत होती. डॉक्टरांनी त्याच्या नातेवाइकांना स्पष्ट सांगितलं होतं की पुढचे काही तास महत्त्वाचे आहेत. पण निलला त्या शब्दांपेक्षा जास्त वेदना देणारी गोष्ट वेगळीच होती. त्याच्या मनात सतत एकच नाव घोळत होतं "मनिषा". तीन वर्षांचं प्रेम, रोजचे फोन, निरागस भांडणं, एकमेकांशिवाय न राहण्याची सवय… पण दोन महिन्यांपूर्वी एका गैरसमजामुळे सगळं उद्ध्वस्त झालं होतं. छोट्या विषयावरून झालेलं भांडण इतकं वाढलं की दोघांनीही एकमेकांना दुखावणारे शब्द बोलले. मनिषाने अनेकदा फोन केला, पण निलने उचलला नाही. निलनेही तिचा नंबर ब्लॉक केला. दोघे जिवंत होते, पण नातं जणू मृत झाल्यासारखं झालं होतं. आज त्या बेडवर पडून निलला जाणवत होतं की आपण प्रेमावर राग धरला आणि आज स्व...

"घटस्फोट" पश्चात्तापाची वेळ येऊ नये म्हणून…सुनिल जाधव पुणे, 9359850065 घटस्फोटानंतर अनेक वर्षांनी दोन माणसं समोरासमोर येतात, तेव्हा त्यांच्या मध्ये शब्दांपेक्षा जास्त आठवणी उभ्या असतात. त्या आठवणी बोलत नाहीत, पण डोळ्यांतून सगळं सांगून जातात. अशीच एक भेट, एका साध्या लग्नसोहळ्यात, आयुष्याच्या वळणावर हरवलेल्या दोन माणसांची होती. तो तिला ओळखतो, पण ओळख न दाखवण्याचा प्रयत्न करतो. ती त्याच्याच समोर बसलेली असते, पण नजर चुकवते. वेळ पुढे गेलेली असते, आयुष्य पुढे गेलेलं असतं, पण मन मात्र तिथेच अडकलेलं असतं, जिथे दोघांनी एकत्र संसाराची स्वप्नं पाहिली होती. थोडा वेळ शांततेत जातो. आजूबाजूला हशा, गाणी, नातलगांचा गोंधळ असतो. पण यांच्या मध्ये एक वेगळीच शांतता असते. जड, बोचरी, न बोलता खूप काही सांगणारी. शेवटी कोणीतरी धीर करून बोलतं. प्रश्न साधाच असतो, “कशी आहेस?” पण त्या प्रश्नात अनेक वर्षांचं अंतर, दडलेला अभिमान आणि न व्यक्त झालेली हुरहूर असते. “ठीक आहे,” असं उत्तर येतं. ठीक म्हणजे नेमकं काय, हे दोघांनाही माहीत असतं. ठीक म्हणजे जुळवून घेणं, सहन करणं, दिवस ढकलणं. दुसरं लग्न, मुलं, संसार, या सग...

[ त्या मिठीत तिच्या कोवळ्या शरीराचे उभार त्याला जसे जाणवले तशी त्याच्याही शरीराने त्यावर एक रिएक्शन दिली ... आणि मग तिला आपल्या पोटाजवळ काहीतरी कडक जाणवलं ... त्याचं पौरुष ... तिच्या शरीराला स्पर्श करू पाहणारं ... अगदी चुकीच्या स्थळी आणि चुकीच्या वेळी! ] दुःखाचा डोंगर आणि हक्काचा खांदा चौदा वर्षांची माधुरी दहावीला जाणार होती आणि एके दिवशी तिच्यावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. तिचे आई वडील काही कामासाठी कोकणात गावी गेले होते. पण तिची परीक्षा जवळ आल्यामुळे तिला सोबत नेलं नव्हतं. ते परत येत असताना घाटात त्यांच्या गाडीला अपघात झाला ... दोघेही ऑन द स्पॉट गेले ... माधुरीवर तर जणू आभाळच कोसळलं. लाडात वाढलेली एकुलती एक मुलगी होती ती ... आई वडीलांशिवाय कधीच एकटी राहिलेली नव्हती .... त्यातून इतक्या लहान वयात त्यांना गमावणं म्हणजे काय असतं ... काही सुचत नव्हतं. माधुरीच्या आई-वडिलांचे पार्थिव त्यांच्या वाड्याच्या आवारात ठेवलेलं होतं ... ते पाहून तिचे अश्रू काही केल्या थांबत नव्हते .... जवळपासचे सर्व नातेवाईक येऊन बघून जात होते. अगदी माधवचे ऑफिसमधील सहकारी, कोल्हापुरातल्या सगळ्या  साखर कारखान्याचे पदा...

"खडतर वाटेचं खरं मोल"..लेखक: सुनिल जाधव  पुणे, 8007939422, माणूस नेहमी सुखाच्या शोधात असतो. वेदना टाळाव्या, अडचणी दूर राहाव्यात आणि आयुष्य सरळ, सोपं, अडथळ्यांविना चालावं अशी त्याची मनापासून इच्छा असते. पण आयुष्याचं गमक इथेच चुकतं. कारण जे काही खरं, टिकणारं आणि माणसाला उंचावणारं असतं, ते नेहमीच संघर्षातूनच पुढे येतं. जिथे काहीच अडथळे नाहीत, तिथे बहुतेक वेळा खोलीही नसते. जेव्हा एखादा माणूस योग्य विचार निवडतो, प्रामाणिक मार्ग स्वीकारतो किंवा चांगल्या मूल्यांसाठी उभा राहतो, तेव्हाच त्याच्या वाटेत प्रश्न उभे राहायला लागतात. लोकांचे मतभेद, परिस्थितीची कोंडी, आर्थिक अडचणी, भावनिक संघर्ष, हे सगळं अचानक पुढे येतं. तेव्हा अनेकांना वाटतं, “आपण चुकतोय की काय?” पण प्रत्यक्षात तो क्षणच माणसाला सांगत असतो की तो योग्य दिशेने चाललाय. सोप्या मार्गावर चालणाऱ्याला फारसा विचार करावा लागत नाही. तिथे निर्णय घ्यायची गरज नसते, तिथे मनाला फारसा ताण येत नाही. पण अशा वाटेवर चालत चालत माणूस आतून रिकामा होत जातो. त्याच्याकडे अनुभव नसतो, ठामपणा नसतो, आणि संकटासमोर उभं राहायची ताकदही नसते. उलट खडतर वाटेवर च...

शेंदूर लावून दगड देव होतो, माणूस का नाही ?  तर ? रंग देवासाठी पुरतो, माणसासाठी संस्कार लागतात...सुनिल जाधव पुणे , 9359850065 दगडाला देवत्व देणं माणसाला जमलं. एक मूर्ती, थोडी श्रद्धा, थोडा शेंदूर, फुलं-फळं, आणि हात आपोआप जोडले जातात. त्या दगडात देव आहे असं मानायला आपल्याला फार विचार करावा लागत नाही. कारण तिथे अपेक्षा कमी असतात. देवाकडून आपण चूक माफ करून घ्यायची, संकट टळावीत एवढीच अपेक्षा ठेवतो. पण माणसाकडून मात्र आपण माणूसपणाची अपेक्षा करतो. आणि इथेच सगळा गोंधळ सुरू होतो. माणूस दिसायला रंगीत आहे, पण आतून अनेकदा कोरडा, करडा, संवेदनाहीन असतो. बाहेरून गोड बोलणं, आतून विषारी विचार, वरून नीटनेटका व्यवहार आणि मागून घाव घालण्याची तयारी , हे सगळं आज सहज स्वीकारलं जातं. मग प्रश्न पडतो, माणसाला खरंच कोणता रंग दिला तर तो माणूस बनेल? कारण रंग म्हणजे फक्त दिसणं नाही. रंग म्हणजे वृत्ती. रंग म्हणजे विचारांची छटा. कुणाच्या डोळ्यात दया दिसते, कुणाच्या वागण्यात संवेदना जाणवतात, कुणाच्या शब्दांत आधार असतो हे सगळे रंग माणसाला माणूस बनवतात. पण हे रंग दुकानात मिळत नाहीत, ना पूजा थाळीत ठेवता येतात. आज आपण...

शब्दांच्या पलीकडली प्रेमळ मिठी...लेखक सुनिल जाधव पुणे, 9359850065 नात्यांच्या गर्दीत, शब्दांच्या गोंगाटात आणि अपेक्षांच्या ओझ्यात कधी कधी प्रेम इतकं साधं असतं की ते दिसतही नाही. ते घोषणा करत नाही, वचनांची रांग लावत नाही, किंवा मोठ्या शब्दांत स्वतःची जाहिरात करत बसत नाही. ते शांत असतं. खोल असतं. आणि नेमक्या क्षणी, अगदी न बोलताच, ते आपली उपस्थिती सांगून जातं. कारण काही भावना शब्दांच्या पुढे असतात. त्या अनुभवायच्या असतात, ऐकायच्या नाहीत. आपण आयुष्यभर मजबूत राहण्याचा प्रयत्न करत असतो. कोणासाठी तरी आदर्श बनण्यासाठी, कोणासाठी तरी आधार बनण्यासाठी, तर कधी स्वतःलाच सिद्ध करण्यासाठी. रोज सकाळी उठून चेहऱ्यावर एक हसरा मुखवटा चढवतो आणि आतल्या थकव्याला, भीतीला, गोंधळाला मागे ढकलतो. “मी ठीक आहे” हे वाक्य इतकं सवयीचं होतं की खरं काय आहे हे आपणच विसरून जातो. अशा वेळी प्रेम जर विचारत बसलं, “काय झालं?” तर उत्तर द्यायला शक्तीही उरत नाही. तेव्हा प्रेमाने फक्त जवळ यावं, घट्ट धरावं, आणि काही न विचारता सांगावं, “मी इथे आहे”, इतकंच पुरेसं असतं. योग्य व्यक्तीची मिठी ही केवळ शरीरांची जवळीक नसते. ती मनाच्या कप्प्...