आयुष्यावर लिहू काही

आज आपण ज्या काळात उभे आहोत, तो फोटोग्राफीच्या इतिहासातील सर्वात मोठ्या बदलाचा टप्पा आहे. अनेकांना अजूनही वाटतं की “AI म्हणजे भविष्यात येणारी गोष्ट आहे,” पण वास्तव हे आहे की *AI आधीच आपल्या कामात शिरला आहे आणि पुढील दोन ते पाच वर्षांत तो wedding photography चा संपूर्ण खेळ बदलून टाकणार आहे.* हा बदल केवळ तांत्रिक नाही, तर मानसिक, व्यावसायिक आणि सर्जनशील अशा सर्व पातळ्यांवर होणार आहे. आजच्या लग्नसमारंभाकडे नीट पाहिलं, तर एक गोष्ट स्पष्ट दिसते  प्रत्येकाच्या हातात एक स्मार्टफोन आहे. हे स्मार्टफोन फक्त फोटो काढत नाहीत, तर AI च्या मदतीने ते फोटो अधिक सुंदर, sharp आणि आकर्षक बनवतात. Portrait mode, HDR, auto color correction, stabilization  हे सगळं आता सर्वसामान्य झालं आहे. उद्या smart glasses, auto recording devices आणि AI-based cameras आले की प्रत्येक guest स्वतःच photographer बनेल. याचा थेट परिणाम असा होईल की “basic coverage” ही संकल्पना जवळजवळ मोफत होईल. इथेच एक मोठा प्रश्न उभा राहतो  मग professional photographer ची गरज काय? client सहज विचारेल, “आमच्याकडे सगळ्यांचे फोटो आहेत, ...

एकदा कोणाच्यात जीव अडकला ना… तेव्हा प्रेम फक्त भावना राहत नाही, ते श्वासासारखं होतं, नसले तर जगणं अशक्य, आणि असले तर प्रत्येक क्षण जिवंत… कथा: “तू नसशील तर मीही नाही…” लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065 रात्रीचे साडेदहा वाजले होते. पुण्याच्या त्या शांत रस्त्यावर हलकीशी थंडी आणि मंद वारा… आणि एका कॅफेच्या कोपऱ्यात बसलेली अन्वी. तिच्या समोर दोन कप कॉफी… एक थंड झालेला, आणि एक अजूनही वाफाळत होता. ती वारंवार मोबाईल पाहत होती… “तो येईल का… की आजही नाही?” तिच्या मनात विचारांचं वादळ चालू होतं. तेवढ्यात दरवाजा हलकेच उघडला… आणि आत आला विराज. त्याला पाहताच तिच्या डोळ्यांत चमक आली… पण ओठांवर राग. “आता येतोयस? एक तास झाला मी वाट पाहतेय!”  अन्वीचा आवाज थोडा कडक. विराज शांतपणे तिच्यासमोर बसला… “माफ कर… पण येणं खूप गरजेचं होतं.” “माझ्यासाठी की स्वतःसाठी?” ती कटाक्ष टाकत म्हणाली. तो काही क्षण तिच्याकडे बघत राहिला… “दोघांसाठी…” काही क्षण शांतता… कॅफेमध्ये हलकं संगीत वाजत होतं… पण त्यांच्या मनात मात्र असंख्य शब्द अडकले होते. “अन्वी… मला तुझ्याशी काही बोलायचं आहे.”  विराज हळू आवाजात म्हणाला. “मला पण.”...

आयुष्यात ! हरवल्याचे दुख का ? लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065. “आज जे हरवले आहे, ते पृथ्वीवर आलो तेव्हा आणले होते का…?” हा प्रश्न जणू काही अचानकच समोर उभा राहिला होता. संध्याकाळचा वेळ… आकाशात सूर्य मावळतीकडे झुकत होता. लालसर किरणांनी संपूर्ण वातावरण शांत आणि चिंतनशील झालं होतं. गावाच्या काठावरच्या त्या जुन्या वडाच्या झाडाखाली, दोन पिढ्या समोरासमोर बसल्या होत्या  एक होता अनुभवाने समृद्ध राघव काका, आणि दुसरा होता प्रश्नांनी भरलेला आदित्य. आदित्य (थोडा व्याकुळ होऊन): “काका… आयुष्यात खूप काही हरवतंय असं वाटतंय. नातं, माणसं, पैसा… कधी कधी स्वतःलाही हरवल्यासारखं वाटतं…” राघव काका (हसत, शांत स्वरात): “मग एक प्रश्न विचारतो… जे हरवतंय, ते तू जन्माला येताना सोबत आणलं होतंस का?” आदित्य थोडा थबकला… त्याच्या चेहऱ्यावर गोंधळ स्पष्ट दिसत होता. आदित्य: “नाही काका… पण मग असं का वाटतं की सगळं संपत चाललंय?” राघव काकांनी थोडा वेळ आकाशाकडे पाहिलं… जणू काही ते उत्तर शब्दांत नाही, तर अनुभवांतून देणार होते. राघव काका: “बाळा… आपण या जगात आलो तेव्हा हात रिकामे होते… आणि जातानाही रिकामेच जाणार आहोत. मग मध्ये ज...

“प्रेम" वयाच्या पलीकडचं पण एक सुंदर सत्य” लेखक सुनिल पुणेTM 9359850065 तिच्या चेहऱ्यावरची ती हलकीशी स्मितरेषा डोळ्यांतली शांत चमक आणि कपाळावरचा तो छोटासा काळा ठिपका  जणू आयुष्याने दिलेल्या अनुभवांची साक्ष देत होता. पण त्या सगळ्यांपेक्षा अधिक काहीतरी होतं तिच्यात ते म्हणजे समजून घेणारं मन. लोक नेहमी विचारतात  “प्रेमाला वय असतं का?” पण खरा प्रश्न हा आहे की, प्रेमाला मर्यादा असते का? आयुष्यात काही नाती अचानक येतात कुठलीही पूर्वतयारी नसताना. सुरुवातीला वाटतं, ही फक्त ओळख आहे नंतर मैत्री होते आणि मग एक दिवस लक्षात येतं  हे फक्त नातं नाही, हे तर मनाचं घर बनलंय. प्रेम तेव्हाच सुंदर होतं, जेव्हा कोणी तुमचं बोलणं ऐकतं म्हणून नाही तर तुमचं न बोललेलंही समजून घेतं. जिथे शब्द कमी पडतात, तिथे भावना संवाद साधतात आणि जिथे मन जुळतं, तिथे वय, अंतर, परिस्थिती  सगळं गौण ठरतं. खरं प्रेम म्हणजे रोज “I love you” म्हणणं नाही तर एखाद्या दिवशी शांत बसूनही एकमेकांची साथ जाणवणं आहे. ती म्हणाली होती, “माझ्या आयुष्यात खूप लोक आले पण जे माझ्या मनाला समजून घेतलं, ते खूप कमी” आणि तो हसून म्हणाला, “म...

रविवार स्पेशल: मित्रानो ! “चला रे, चढती है तो चढने दो!”  लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065 रविवार म्हणजे फक्त आठवड्याचा शेवट नाही तो आहे “मन मोकळं करण्याचा दिवस!” आठवडाभर काम, जबाबदाऱ्या, टेन्शन आणि मग येतो रविवार  जिथे मन म्हणतं, “यारो मुझे माफ करो मैं नशे में हूँ!”  पण हा नशा फक्त दारूचा नसतो तो असतो मैत्रीचा, हसण्याचा, आणि त्या छोट्या-छोट्या आनंदांचा! एका कोपऱ्यात बसलेले मित्र, हातात थंडगार ग्लास कोणी म्हणतं  “Save Water, Drink Beer!” तर दुसरा लगेच टोमणा मारतो  “पहिले ४ दिन बाकी आहे बेकार दिन आजच खरी लाईफ!”  रविवार म्हणजेच ती “Cheers Moment” जिथे दोन ग्लास टकरतात, पण खरं तर मनं जुळतात पण खरी गोष्ट काय आहे माहितीये? दारू फक्त निमित्त असतं  खरा नशा असतो... 'जुन्या आठवणींत' 'मस्त गप्पांत' आणि त्या मित्रांत, जे काहीही झालं तरी सोबत असतात! कोणी जुनी प्रेमकहाणी सांगतो कोणी बॉसची मिमिक्री करतो तर कोणी आयुष्याचं तत्त्वज्ञान मांडतो  “चढती है तो चढने दो लेकिन जिंदगी कभी उतरू नये!”  रविवारचा फंडा सोपा आहे  'थोडी मजा करा' 'मनसोक्त हसा' 'मित्रांसोबत व...

स्वतःसोबतची मैत्री हाच आनंदाचा खरा शोध लेखक: सुनिल पुणे TM 9359850065. “काय रे, आज खूप शांत दिसतोस?” माझ्या मित्राने सकाळच्या वेळी फिरताना सहज विचारलं. मी हसत म्हणालो, “शांत नाही… फक्त थोडा समाधानी आहे.” तो थोडा आश्चर्याने म्हणाला, “समाधानी? म्हणजे काही मोठं घडलं का?” मी हळूच उत्तर दिलं, “मोठं काही घडलं नाही… पण एक मोठी गोष्ट समजली.” तो उत्सुकतेने म्हणाला, “काय?” मी म्हणालो, “माणूस जर स्वतःला खुश ठेवायला शिकला ना… तर आयुष्य खूप सुंदर होतं.” तो थोडा हसत म्हणाला, “अरे पण माणूस एकटा कसा खुश राहणार? आनंदासाठी माणसाला सोबत लागतेच.” मी शांतपणे म्हणालो, “सोबत लागते… पण ती कायमची असते का?” तो काही क्षण गप्प राहिला. मी पुढे बोलायला सुरुवात केली  “आयुष्यात अनेक माणसं येतात… काही थोड्या वेळासाठी, काही थोड्या वर्षांसाठी… आणि काही फक्त आठवणी बनून राहतात. पण एक माणूस असा आहे जो जन्मापासून शेवटपर्यंत आपल्यासोबत असतो.” तो म्हणाला, “कोण?” मी हसून उत्तर दिलं, “आपण स्वतः.” तो म्हणाला, “पण आपण स्वतःसोबत कधी जगतोच कुठे? आपण नेहमी इतरांसाठीच धावपळ करत असतो.” मी मान हलवली आणि म्हणालो, “बरोबर आहे. आपण आयु...