आयुष्यावर लिहू काही

"बाटली, बाई आणि शबाब" ! ही तीन शब्दं फक्त व्यसनाची ओळख नाहीत, तर माणसाच्या मनात चालणाऱ्या युद्धाची तीन रूपं आहेत. एका बाजूला मोह, दुसऱ्या बाजूला एकटेपणा आणि तिसऱ्या बाजूला स्वतःपासून पळण्याची धडपड..... लेखक सुनिलTM 93598 50065  बाटली, बाई आणि शबाब जेव्हा शहरात रात्र होते,  तेव्हा काही दिवे फक्त रस्ते उजळत नाहीत, ते अनेक आयुष्यांची अंधारी कहाणी लपवत असतात. एखादा माणूस हातात बाटली घेऊन बसलेला दिसतो तर लोक म्हणतात,  “दारुड्या आहे तो.” पण कुणी त्याच्या डोळ्यांत डोकावून पाहत नाही. कारण तिथे अनेक अपूर्ण स्वप्नं पडलेली असतात. काही पुरुषांना “बाईच्या मागे वेडे” म्हणतात. पण प्रत्येक आकर्षणामागे वासना नसते, कधी कधी ती मायेची भूक असते, जी त्याला आयुष्यभर कुणाकडूनच मिळालेली नसते आणि “शबाब” तो फक्त तारुण्याचा नशा नसतो, तर स्वतःला जगात सिद्ध करण्याचा उन्माद असतो. ज्यात माणूस स्वतःलाच हरवून बसतो. "बाटली" कधीच कोणाला बुडवत नाही तर माणूस आधीच आतून बुडालेला असतो. बाटली फक्त त्याला काही क्षणांसाठी विसरायला शिकवते. जगात प्रत्येक नशेबाजाच्या मागे एक तुटलेलं नातं, एक हरलेलं प्रेम, किंवा ...

गुलमोहर......!  लेखक: सुनिल जाधव पुणेTM 93598 50065  ओसाड माळरानावर जेव्हा गुलमोहोर एकटाच फुलतो, बहरतो, तेव्हा त्याला बघून एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते. जगण्यात बहरण्यासाठी परिस्थितीची नव्हे, तर मनस्थितीची गरज असते. आजच्या डिजिटल युगात आपण सगळेच एका अदृश्य स्पर्धेत धावत आहोत. कुणाचं घर मोठं, कुणाची गाडी महाग, कुणाचं करिअर चमकतंय, कुणाचे सोशल मीडियावर लाखो फॉलोअर्स. आणि या सगळ्या गर्दीत सामान्य माणूस नकळत स्वतःला कमी समजू लागतो. “माझ्याकडे काय आहे?” या प्रश्नापेक्षा “माझ्याकडे काय नाही?” हा प्रश्न जास्त त्रास देऊ लागतो. पण अशा वेळी त्या ओसाड माळरानावर फुललेल्या गुलमोहराकडे एकदा शांतपणे पाहिलं, तर आयुष्याचा फार मोठा धडा मिळतो. गुलमोहराला सावली नसते, त्याच्याभोवती बाग नसते, रोज पाणी घालणारा माळी नसतो. त्याच्याकडे कौतुकाने बघणारे लोकही नसतात. उन्हाच्या झळा, कोरडी जमीन, एकटेपण. एवढंच त्याचं वास्तव असतं. तरीही तो ताठ उभा राहतो आणि इतका सुंदर फुलतो की, दूरून जाणाऱ्यालाही क्षणभर थांबायला भाग पाडतो. कारण त्याने परिस्थितीला दोष दिलेला नसतो; त्याने स्वतःला घडवलेलं असतं. आजचा माणूस मात्र उल...

फरक बायको आणि प्रेयसी मधला ❤️🌻 सुनिल पुणेTM 9359850065 पुरुषाच्या आयुष्यात दोन स्त्रिया अनेकदा वेगवेगळ्या रूपात येतात एक त्याचं आयुष्य सांभाळणारी बायको आणि दुसरी त्याचं मन समजून घेणारी प्रेयसी बायको संसाराचा पाया असते पण प्रेयसी मनाच्या कोपऱ्यात कायम धडकणारा तो गोड श्वास असते बायको घरात हक्काने वावरते पण प्रेयसी हृदयात नकळत घर करून बसते शोधून सापडते ती बायको पण नकळत जीव गुंतवते ती प्रेयसी बायकोसाठी विवाह मंडळ पुरेसं असतं पण प्रेयसीसाठी पूर्ण विश्व पालथं घालावं लागतं कारण प्रेम हे ठरवून होत नाही ते अचानक होतं एका आवाजावर एका काळजीवर एका “जेवलास का?” वर एका “स्वतःची काळजी घे” वर पुरुष जेव्हा पूर्ण जगासाठी मजबूत उभा असतो ना तेव्हा त्याच्या थकलेल्या मनाला समजून घेणारी जी व्यक्ती असते, ती बहुतेक वेळा प्रेयसीच असते तिला तुमचं घर नको असतं तुमची प्रॉपर्टी नको असते तुमच्या खिशात किती पैसे आहेत याचं तिला काही देणंघेणं नसतं तिला फक्त तुमचा वेळ हवा असतो तुमचा आवाज तुमचं हसणं आणि “मी आहे तुझ्यासोबत” हे चार शब्द बायको दिवस-रात्र सोबत राहूनही कधी कधी अपूर्ण राहते पण प्रेयसी काही क्षणांच्या भेटीतही प...

प्रेम, आकर्षण, ओढ आणि त्या सगळ्यांच्या मध्ये एक नाजूक प्रश्न "लग्नाआधी किती जवळ जावं"? सायली आणि निखिलची गोष्ट तशी अगदी साधीच सुरू झाली होती, पण त्या साधेपणात एक वेगळीच ऊब होती. दोघंही पुण्यात कामाला होते. ऑफिस संपलं की कधी शनिवारवाड्याजवळ फिरायला, कधी नदीकाठी बसून गप्पा, तर कधी एखाद्या छोट्या हॉटेलमध्ये चहा घेत बसायचे. त्यांच्या नात्यात सुरुवातीला काही मोठे शब्द नव्हते, पण एकमेकांसोबत असताना जे समाधान मिळायचं, तेच खरं प्रेम होतं. सायली थोडी विचार करणारी, प्रत्येक गोष्ट मनात साठवणारी. निखिल थोडा हलका, हसतमुख, पण मनाने खूप समजूतदार. दोघं वेगवेगळे असले तरी एकमेकांना पूर्ण करायचे. एकदा असाच पावसाळ्याचा दिवस होता. ऑफिस सुटलं आणि जोरदार पाऊस सुरू झाला. दोघं एका बसस्टॉपखाली उभे राहिले. आसपास गर्दी होती, पण त्या क्षणी दोघं जणू स्वतःच्या जगात होते. सायलीने हलकेच निखिलचा हात धरला. पहिल्यांदाच तिने असं केलं होतं. निखिलने काही बोललं नाही, फक्त तिच्या हातावर आपला हात घट्ट ठेवला. त्या छोट्याशा स्पर्शात इतकं काही होतं की दोघांच्याही मनात वेगळीच भावना दाटून आली. त्या दिवसानंतर त्यांचं नातं ...

आज आपण ज्या काळात उभे आहोत, तो फोटोग्राफीच्या इतिहासातील सर्वात मोठ्या बदलाचा टप्पा आहे. अनेकांना अजूनही वाटतं की “AI म्हणजे भविष्यात येणारी गोष्ट आहे,” पण वास्तव हे आहे की *AI आधीच आपल्या कामात शिरला आहे आणि पुढील दोन ते पाच वर्षांत तो wedding photography चा संपूर्ण खेळ बदलून टाकणार आहे.* हा बदल केवळ तांत्रिक नाही, तर मानसिक, व्यावसायिक आणि सर्जनशील अशा सर्व पातळ्यांवर होणार आहे. आजच्या लग्नसमारंभाकडे नीट पाहिलं, तर एक गोष्ट स्पष्ट दिसते  प्रत्येकाच्या हातात एक स्मार्टफोन आहे. हे स्मार्टफोन फक्त फोटो काढत नाहीत, तर AI च्या मदतीने ते फोटो अधिक सुंदर, sharp आणि आकर्षक बनवतात. Portrait mode, HDR, auto color correction, stabilization  हे सगळं आता सर्वसामान्य झालं आहे. उद्या smart glasses, auto recording devices आणि AI-based cameras आले की प्रत्येक guest स्वतःच photographer बनेल. याचा थेट परिणाम असा होईल की “basic coverage” ही संकल्पना जवळजवळ मोफत होईल. इथेच एक मोठा प्रश्न उभा राहतो  मग professional photographer ची गरज काय? client सहज विचारेल, “आमच्याकडे सगळ्यांचे फोटो आहेत, ...

एकदा कोणाच्यात जीव अडकला ना… तेव्हा प्रेम फक्त भावना राहत नाही, ते श्वासासारखं होतं, नसले तर जगणं अशक्य, आणि असले तर प्रत्येक क्षण जिवंत… कथा: “तू नसशील तर मीही नाही…” लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065 रात्रीचे साडेदहा वाजले होते. पुण्याच्या त्या शांत रस्त्यावर हलकीशी थंडी आणि मंद वारा… आणि एका कॅफेच्या कोपऱ्यात बसलेली अन्वी. तिच्या समोर दोन कप कॉफी… एक थंड झालेला, आणि एक अजूनही वाफाळत होता. ती वारंवार मोबाईल पाहत होती… “तो येईल का… की आजही नाही?” तिच्या मनात विचारांचं वादळ चालू होतं. तेवढ्यात दरवाजा हलकेच उघडला… आणि आत आला विराज. त्याला पाहताच तिच्या डोळ्यांत चमक आली… पण ओठांवर राग. “आता येतोयस? एक तास झाला मी वाट पाहतेय!”  अन्वीचा आवाज थोडा कडक. विराज शांतपणे तिच्यासमोर बसला… “माफ कर… पण येणं खूप गरजेचं होतं.” “माझ्यासाठी की स्वतःसाठी?” ती कटाक्ष टाकत म्हणाली. तो काही क्षण तिच्याकडे बघत राहिला… “दोघांसाठी…” काही क्षण शांतता… कॅफेमध्ये हलकं संगीत वाजत होतं… पण त्यांच्या मनात मात्र असंख्य शब्द अडकले होते. “अन्वी… मला तुझ्याशी काही बोलायचं आहे.”  विराज हळू आवाजात म्हणाला. “मला पण.”...