आयुष्यावर लिहू काही

“हसणाऱ्या चेहऱ्यांच्या मागची जळती राख” Sunil PuneTM, 8007939422 तो रोज सकाळी हसत घरच्या चौकातून जातो… लोक म्हणतात, “काय भारी आयुष्य आहे याचं!” गाडी आहे, मोबाईल आहे, फोटो आहेत, स्टेटस आहेत, लाईक्स आहेत, कौतुक आहे… पण कुणालाच माहीत नाही या हसण्यामागे किती वेळा त्याने रडू गिळलंय ते! रात्री उशीशी डोळे लागले की त्याच्या डोक्यात प्रश्नांचा स्फोट होतो… आपण खरंच जिवंत आहोत? की फक्त चालतोय, बोलतोय, काम करतोय? घरात सगळं आहे… पण आपुलकी हरवलेली. पती-पत्नी एकाच छताखाली… पण संवाद शून्य. मुलं जवळ… पण मन दूर. आजचा माणूस स्टेटस अपडेट करतो, पण मन अपडेट करत नाही. Live मध्ये हसतो… पण वास्तवात मात्र तो आतून तुटलेला असतो. तो “Busy” असतो इतका की स्वतःसाठी वेळच उरत नाही. आणि मग एक दिवस… अचानक… त्या हसऱ्या चेहऱ्याच्या आतला माणूस थकतो. तो ओरडू इच्छितो, पण त्याचा आवाज कुणालाच ऐकू येत नाही. तो सांगू इच्छितो, “मला पण वेदना होतात!” पण लोक म्हणतात, “अरे, तू तर मजबूत आहेस!” मजबूत असणाऱ्यांच्या वेदना सगळ्यात जास्त दुर्लक्षित असतात… आज प्रेम “Feeling” नाही, तर “Timepass” बनलंय. नातं “संयम” नाही, तर “सुविधा” बनलंय. आपुल...

“प्रेम, आकर्षण आणि जबाबदारी” एक जाणीव देणारा विचार.....सुनिल पुणेTM  “बायकोपेक्षा मेहुणी बरी… राधा-कृष्णासारखी जोडी… प्रेमिकाच जीवनात खरी…” अशा ओळी ऐकायला धक्कादायक वाटतात, पण त्या मानवी मनातील अनावर आकर्षण, अपूर्णतेची जाणीव आणि सतत काही तरी ‘वेगळं’ मिळवण्याची ओढ याचं प्रतिबिंब आहेत. माणूस अनेकदा जे आहे त्यात समाधान मानत नाही; दूरचं हिरवंगार गवत अधिक हिरवं वाटतं. इथूनच अनेक नाती भरकटतात… आणि अनेक आयुष्यं उद्ध्वस्तही होतात. राधा-कृष्णाचं प्रेम आपण आदर्श मानतो, पण ते शुद्ध, नि:स्वार्थ, त्यागमय आणि आध्यात्मिक उंचीवरचं प्रेम होतं. आज त्याच नावाखाली केवळ शारीरिक आकर्षण, लपवाछपवी आणि फसवणूक केली जाते, हे ते प्रेम नाही, ती फक्त वासना असते. “एकतरी असावी शेजारी…” ही ओळ त्या एकटेपणाच्या जखमेचं प्रतीक आहे. आज माणूस गर्दीत असूनही एकटा आहे. मोबाईल आहे, सोशल मीडिया आहे, पण मनाशी बोलणारं कोणी उरलेलं नाही. आणि याच पोकळीतून चुकीची नाती जन्म घेतात. ती क्षणिक आधार देणारी, पण आयुष्य उद्ध्वस्त करणारी. “इतिहास पण गवाह आहे, प्रेमिका शिवाय जन्म अधुराच आहे…” हो, प्रेमाशिवाय माणूस कोरडा असतो. पण प्रेम आणि प...

रात्रीच्या उष्णतेत फुललेली आधुनिक प्रेमकहाणी ( लेखक : सुनिल पुणे TM 8007939422 ) दिवसभराच्या धावपळीमुळे मयुरी थोडी थकलेली होती. काम, जबाबदाऱ्या, लोकांचे आवाज… सगळ्यापासून सुटून ती घरी आली तेव्हा तिच्या मनात एकच शांत ओढ होती... सनी. ती खिडकीजवळ उभी राहून केस मोकळे करत होती. त्या केसांच्या लहरीतून उठणारा सौम्य सुगंध हवेतील शांततेला उबदार करत होता. हळूच दार बंद होतं… मयुरी न वळताही ओळखते तो आला आहे. सनी काही क्षण तिच्याकडे शांतपणे पाहत राहिला. तिच्या पाठीवर पडलेला मंद प्रकाश, तिच्या केसांनी स्पर्शलेला मानेला थरथर… आणि तिच्या अस्तित्वातली ती स्त्रीत्वाची मोहक जादू त्याला पूर्णपणे थांबवून ठेवत होती. तो हळूच मागून तिच्या खांद्यावर हात ठेवतो. मयुरीचा श्वास क्षणभर थांबतो… पण तिने मागे पाहिलं नाही तिला त्याचा प्रत्येक स्पर्श ओळखता येत होता. “काय बघतोयस असं…?” ती मंद आवाजात विचारते. सनी तिच्या जवळ येतो, तिच्या खांद्यावरचा हात हळूच सरकवत म्हणतो, “तू जशी आहेस… तशी तुला बघणं थांबवताच येत नाही.” मयुरी हलकेच वळते. तिच्या डोळ्यांत दोन थेंब थकवा, पण त्याहून जास्त उबदार चमक होती. सनीचा चेहरा पाहून तिची ...

यांत्रिक आयुष्य जगणाऱ्या प्रत्येक स्त्रीच्या मनाची अनकही हाक…  सुनिल पुणे TM 8007939422 आजचे संसार अगदी व्यवस्थित, नीटनेटक्या चौकटीत जगले जातात. घरात सर्व सुखसोयी आहेत, घर, पैसा, गाडी, करिअर… संसारही छान सुरू आहे. भांडण नाही, अबोला नाही, तक्रारी नाहीत. पण तरीही मनात एक खोल पोकळी असते. पती घरात असतो, प्रेमही असतं… पण संवाद मात्र नसतो. दोघेही एकाच छताखाली असतात, पण मनोमन खूप दूर. तो नोकरीत, राजकारणात, बैठकीत व्यस्त; आणि ती घर, नोकरी, कुटुंब, जबाबदाऱ्या यांत अडकलेली. एकत्र राहूनही एकटं पडण्याची ही भावना सर्व स्त्रियांना कधीतरी चटका देऊन जाते. दिवस सुरू होतो नाश्त्याने, मग कामे, जेवण, भांडी, घराची कसरत, मुलं, ऑफिस… आणि दिवस संपतो थकूनभागून. हसू हरवतं, ओढ हरवते, आणि बाकी राहतं फक्त यांत्रिक जगणं. कोणाशी बोलण्याची इच्छा असते, पण घरात बोलायला वेळ नसतो. मन हलकं करावंसं वाटतं, पण ऐकून घेणारा कानच नसतो. कारण पुरुषांना वाटतं “सगळं तर आहे ना तुला… मग काय कमी आहे?” पण स्त्रीला कमी असते ती एखाद्या प्रेमळ संवादाची, मिठीत शिरून मन मोकळं करण्याची, कुणीतरी मनापासून आपल्याशी बोलावं या छोट्याशा भावनिक...

“जन्माला आलात तर असे जगत रहा की मृत्यूनंतरही जगत राहिले पाहिजे” लेखन : Sunil Pune TM 8007939422 माणूस जन्माला येतो, आयुष्य मिळतं… पण या आयुष्याला अर्थ आपल्यालाच द्यावा लागतो. जन्म हा नशिबाचा असतो, पण आपण कसे जगतो, काय करून जातो हे पूर्णपणे आपल्या हातात असतं. काही लोक जगतात आणि निघून जातात… पण काही लोक असे असतात की ते जगून गेल्यावरही जिवंत राहतात, त्यांच्या कामात, त्यांच्या स्वभावात, त्यांच्या माणुसकीत, आणि लोकांच्या आशीर्वादांत. खरं तर अमरत्व हे शरीराने मिळत नाही, ते मिळतं आपल्या कृतींनी. आपण आयुष्यात काय कमावतो? पैसा, वस्तू, पद, नाव? हे सगळं कालांतराने मागे राहतं. पण आपण दिलेली मदत, केलेली माणुसकी, दिलेली प्रेरणा, दाखवलेला चांगुलपणा… हे कधीच मरत नाही. कोणाचं अश्रू पुसणं, कोणाला दोन शब्दांनी धीर देणं, कुणाच्या सोबत एक प्रामाणिक पाऊल टाकणं हे एवढंच पुरेसं असतं “मृत्यूनंतरही जिवंत” राहण्यास. जीवनाचा खरा अर्थ म्हणजे एखाद्याच्या मनात आपली प्रेमाची, चांगुलपणाची छाप सोडणे...तेच अमरत्व… तेच खरे जीवन… किती लोक आपल्या आठवणीने हसतात? किती लोक आपल्यामुळे थोडं तरी बरे जगतात? किती लोक म्हणतात, “अरे...

माणसाला आयुष्यात खरोखर काय पाहिजे असतं…? लेखक : सुनिल पुणे TM माणसाच्या आयुष्यातल्या इच्छांची यादी पाहिली, तर पहिल्या रांगेत पैसा, बंगला, मोटारगाडी, वैभव, प्रतिष्ठा… हे सगळं दिसतं. कारण जगण्याच्या गरजा पूर्ण करायला या गोष्टींची नक्कीच गरज असते. पण मनाला विचारलं, तर ते अगदी वेगळंच उत्तर देतं. मनाच्या गणितात संपत्तीची मोजमापं चालत नाहीत… तिथं चालते ती भावनांची देवाणघेवाण, मन:शांतीचं मूल्य आणि नात्यांच्या ऊबेत मिळणारं खरं समाधान. खरं सांगायचं तर, माणसाला फार काही नको असतं… थोडं प्रेम, थोडी सोबत, थोडी समजूत असली की, सर्व जग सुंदर वाटायला लागतं. प्रामाणिक प्रेम म्हणजे मनाला लागलेला थंडगार मलम; जिथं स्वार्थाचा वास नसतो, अपेक्षांचे ओझे नसते, फक्त मनापासून जपणारी माणसं असतात. सोबत म्हणजे हातात हात नसेल तरी चालेल… पण कोणीतरी "मी आहे तुझ्यासोबत" असं म्हणावं, हेच मनाला सर्वात मोठे बळ देते, आधार देतं. आणि ‘आपली माणसं’… ही तर परमसुखाची चावीच जणू! ज्यांच्यासमोर आपण मुखवटे काढून जगू शकतो, रडू शकतो, हसू शकतो, मन मोकळं करू शकतो. त्यांच्यासोबतचा एक कप चहा हा लाखो रुपयांच्या आनंदापेक्षा जास्त म...

चांगुलपणा हा व्यवहार नव्हे, ती स्वभावाची ओळख आहे शब्दरचना : सुनिल पुणेTM चांगुलपणा हा कधीच व्यवहाराचा भाग नसतो. तो दुकानात मिळणारा माल ही नाही…की एखाद्या प्रसंगानुसार चढ-उतार करणारी चलनाची नोट वा शेअर मार्केट नाही. चांगुलपणा हा स्वभाव असतो जिथे मनाची शुद्धता, भावनेची निर्मळता आणि विचारांची सुसंस्कृत दिशा लपलेली असते. ज्या माणसाचं मन चांगलं असतं त्याचे विचारही नेहमी उंच असतात. त्याला कोणी कसं वागलं, कोणी काय बोललं, कोणी किती दुखावलं या गोष्टी त्याच्याकडून प्रतिक्रिया मागत नाहीत. कारण चांगुलपणात एक अदृश्य शक्ती असते जी आपलं वागणं इतरांवर अवलंबून न ठेवता आपल्या मूल्यांवर, आपल्या संस्कारांवर टिकवून ठेवते. म्हणूनच चांगला माणूस वाईट माणसाशीही चांगलंच वागतो. तो दुसऱ्याच्या कटुत्वाचा वार आपल्या मनावर उतरतच देत नाही. कारण त्याला माहीत असतं आपण जे देतो, तेच परत आपल्याकडे येतं. मग आपण कटुता का द्यावी? दुःख का द्यावं? क्रोध का द्यावा? चांगुलपणा म्हणजे कुणावर उपकार नाहीत, तो म्हणजे स्वतःच्या मनाचा दर्जा उंच ठेवणे. आपली ओळख वाईट लोकांनी नाही, आपल्या स्वभावाने ठरू द्यावी, ही चांगल्या माणसाची वृत्ती अ...

सुख म्हणजे काय ?..सुनिल पुणेTM 8007939422 सुख ही वस्तू नसते, ती मिळवायची गोष्टही नसते… सुख ही एक जाणिव आहे. आपण कसे जगतो, कशाकडे पाहतो आणि कोणत्या गोष्टींना महत्त्व देतो, यावरूनच सुखाची व्याख्या ठरते. आपण म्हणतो “सुख म्हणजे काय? कालच्या दिवसाची खंत नसणे…” खरंच! काल मागे गेला आहे. तो परत येणार नाही. त्यात केलेल्या चुका, गमावलेली माणसे, ओढवलेले प्रसंग… या सगळ्यांवर बसून रडण्यात आयुष्य जातं. पण कालच्या खंतित अडकून राहिलात तर आजचं सौंदर्य दिसत नाही. म्हणूनच खरा शहाणा तोच, जो कालचं पान हळूच बंद करतो आणि आयुष्याच्या वहीत आजचं नवं पान उघडतो. “आजचा दिवस स्वतःच्या मर्जीने जगणे…” आजचा दिवस आपल्याला देवाने (किंवा परमशक्तीने) दिलेला एक नवा मौका आहे. कोणीही दुसरा आपल्या आयुष्याचा लेखक नसतो; आपल्या दिवसांची स्क्रिप्ट आपणच लिहायची असते. दुसऱ्यांच्या अपेक्षांचे ओझे वाहण्यात आजचा दिवस वाया घालवला, तर उद्या मागे वळून पाहताना फक्त रिकामेपणा दिसतो. जगायचं असेल तर मनापासून जगावं ज्या गोष्टी मनाला शांती देतात त्या कराव्यात, ज्या माणसांनी हसू येतं त्यांच्यासोबत राहावं, आणि ज्या स्वप्नांनी आपल्या डोळ्यांत चमक...

“अस्तित्वाची जाणीव, जगणे आणि फक्त जिवंत राहणे यातला फरक” सुनिल पुणेTM  आयुष्य हे प्रत्येकालाच मिळतं, पण त्याच जगणं फार थोड्यांना लोकाना जमतं. “आयुष्यात स्वत:चं अस्तित्व दाखवून दिल्याशिवाय कुठेही आपल्या उपस्थितीची दखल घेतली जात नाही” ,  हे वाक्य जीवनाचं सर्वात वास्तव चित्र रंगवतं. जगात लाखो लोक आहेत, पण त्यातले काहीच आपली ओळख निर्माण करतात. बाकीच्यांना समाज फक्त “आहेत” म्हणून ओळखतो, “झालेत” म्हणून नाही. आजच्या स्पर्धेच्या युगात फक्त उपस्थित राहून चालत नाही. स्वतःचं अस्तित्व दाखवण्यासाठी संघर्ष करावा लागतो,  विचारांनी, कृतीने आणि प्रामाणिक प्रयत्नांनी. आपल्याकडून काही वेगळं घडलं, काही बदल निर्माण झाला, काहींना प्रेरणा मिळाली,  तेव्हाच जग आपल्याकडे वळून पाहतं. अन्यथा, आयुष्य लोकांच्या गर्दीत गुमनाम राहतं. “आयुष्याचे सगळे निर्णय आयुष्यावर सोडून दिले तर, माणसाला फक्त जिवंत राहता येतं, जगता येत नाही.” ही ओळ सत्य सांगते. जो स्वतःच्या निर्णयाचं धाडस करत नाही, त्याचं जीवन दुसऱ्यांच्या हाती गेलं असतं. जो स्वतःसाठी विचार करत नाही, त्याचं अस्तित्व परिस्थिती ठरवते. आणि मग माणूस फ...

संवाद थांबला की नातं मरते, ते एकांताच्या पलीकडचं सत्य...सुनिल पुणेTM 8007939422 नाती म्हणजे केवळ दोन व्यक्तींच्या भेटीचा योग नाही, तर ती दोन मनांमधल्या संवादांची गुंफण असते. संवाद हा नात्याचा प्राणवायू. शब्दांची देवाणघेवाण, नजरेतला स्नेह, हसण्यात दडलेली आपुलकी हाच तो गूढ दुवा जो दोन हृदयांना जोडतो. पण जेव्हा संवाद थांबतो, तेव्हा नकळत सगळं थांबायला लागतं. सुरुवातीला संवादात थोडा अंतर पडतो, एखादा कॉल चुकतो, एखादं उत्तर उशिरा येतं, आणि आपण म्हणतो, “काही नाही, व्यस्त असतील.” पण काळ जसजसा पुढे सरकतो, तसतसं हे “काही नाही” एक दिवस “आता काही उरलं नाही” मध्ये बदलतं. संवाद हरवला की नातं श्वास घ्यायचं विसरतं. ज्यांच्या बोलण्यातून प्रेम वाहत असे, तिथे आता केवळ शांतता राज्य करते. त्या शांततेचा आवाज इतका तीव्र असतो की मनाचा प्रत्येक कोपरा हादरतो. कारण जेव्हा शब्द बोलले जात नाहीत, तेव्हा मन बोलायला लागतं पण त्या मनाच्या भाषेला कोणी ऐकत नाही. नात्यात संवाद थांबतो तेव्हा गैरसमजांची मुळे वाढतात. एकेकाळी विश्वासाची झाडं लावणारे हात आता संशयाची बीजं पेरू लागतात. आणि मग सुरू होतात वाद, आरोप आणि अश्रूंचे हु...

देवाची परीक्षा आणि साथ ( लेखक -> सुनिल पुणे TM 8007939422 ) जीवनात एक विचित्र पण अत्यंत गूढ सत्य आहे देव नेहमी चांगल्या लोकांची परीक्षा घेतो, पण त्यांची साथ कधीच सोडत नाही. आणि उलट वाईट लोकांना देव बरीच सुखं, संपत्ती, कीर्ती देतो, पण साथ कधीच देत नाही. पहिल्या नजरेत पाहिलं तर आपल्याला हे अन्यायकारक वाटतं. “ज्याने कुणाचं वाईट केलं नाही, त्यालाच संकटं का?” असा प्रश्न मनात उठतो. पण इथंच देवाचं गणित वेगळं आहे. देव चांगल्या माणसावर संकटं पाठवतो कारण तो जाणतो हा माणूस कोसळणार नाही, तो शिकेल, वाढेल, आणि इतरांना मार्ग दाखवेल. त्याची परीक्षा म्हणजे शिक्षा नाही; ती त्याच्या सामर्थ्याची ओळख आहे. जशी सोनं तापवून शुद्ध केलं जातं, तसंच चांगल्या माणसाला आयुष्य तापवून तेजस्वी केलं जातं. तर दुसरीकडे, वाईट माणसाला देव बरीच सुखं देतो, कारण त्याच्याकडून देवाला काही शिकवायचं नसतं. त्याला त्याच्या अहंकारातच बुडू देतो. देवाची “साथ” म्हणजे केवळ मदत नाही, ती एक अदृश्य शक्ती असते जी संकटात आपल्याला पाठीशी उभी राहते, ज्या क्षणी सगळं संपल्यासारखं वाटतं, तिथेच ती आपल्याला उचलून उभी करते. जेव्हा चांगल्या माणसाच्...

“रेषा…! एक दिसणारी पण न दिसणारी सीमा !”  लेखन: सुनिल पुणे TM. "रेषा" दिसायला साधी, सरळ, लहानशी गोष्ट. पण तिच्यामागे दडलेला अर्थ, तिचं अस्तित्व आणि तिचा परिणाम आयुष्य बदलून टाकतो. खरंच, रेषा वाटते तेवढी क्षुल्लक गोष्ट नाही… कपाळावरची रेषा असो वा हातावरची, ती आपल्या भविष्याची ओळ सांगते, आपल्या नशिबाची दिशा ठरवते. कपाळावर आली तर चिंता, कारण ती काळजीची, विचारांची खूण असते. काळ ओलांडत जातो आणि त्या रेषा खोल खोल कोरल्या जातात आयुष्याच्या अनुभवांनी, काळजीने आणि संघर्षांनी. पण कागदावर आली तर आकृती, मग ती रेषा सौंदर्य निर्माण करते. कलाकाराच्या पेन्सिलमधून उमटणारी रेषा चित्राला अर्थ देते, रचनाकाराच्या कल्पनांना आकार देते. त्या रेषा नसत्या तर कल्पनेला मूर्त स्वरूप मिळालंच नसतं. हातावर उमटली तर ती नशीब ठरते. कोणाच्या हातावर भाग्यरेषा लांब, कोणाच्या छोट्या पण त्या रेषांवर प्रत्येकाला आपल्या भविष्याची आशा असते. त्या रेषा आपल्या प्रयत्नांची, श्रद्धेची, आणि कधी कधी नियतीची कहाणी सांगतात. जमिनीवर आली तर वाटणी… ही रेषा सर्वांत जास्त धोकादायक. कारण ती माणसांमध्ये सीमारेषा आखते जमीन विभागते, माल...