रात्रीच्या उष्णतेत फुललेली आधुनिक प्रेमकहाणी
रात्रीच्या उष्णतेत फुललेली आधुनिक प्रेमकहाणी
( लेखक : सुनिल पुणे TM 8007939422 )
दिवसभराच्या धावपळीमुळे मयुरी थोडी थकलेली होती.
काम, जबाबदाऱ्या, लोकांचे आवाज…
सगळ्यापासून सुटून ती घरी आली तेव्हा तिच्या मनात एकच शांत ओढ होती...
सनी.
ती खिडकीजवळ उभी राहून केस मोकळे करत होती.
त्या केसांच्या लहरीतून उठणारा सौम्य सुगंध हवेतील शांततेला उबदार करत होता.
हळूच दार बंद होतं…
मयुरी न वळताही ओळखते
तो आला आहे.
सनी काही क्षण तिच्याकडे शांतपणे पाहत राहिला.
तिच्या पाठीवर पडलेला मंद प्रकाश,
तिच्या केसांनी स्पर्शलेला मानेला थरथर…
आणि तिच्या अस्तित्वातली ती स्त्रीत्वाची मोहक जादू
त्याला पूर्णपणे थांबवून ठेवत होती.
तो हळूच मागून तिच्या खांद्यावर हात ठेवतो.
मयुरीचा श्वास क्षणभर थांबतो…
पण तिने मागे पाहिलं नाही
तिला त्याचा प्रत्येक स्पर्श ओळखता येत होता.
“काय बघतोयस असं…?” ती मंद आवाजात विचारते.
सनी तिच्या जवळ येतो,
तिच्या खांद्यावरचा हात हळूच सरकवत म्हणतो,
“तू जशी आहेस… तशी तुला बघणं थांबवताच येत नाही.”
मयुरी हलकेच वळते.
तिच्या डोळ्यांत दोन थेंब थकवा,
पण त्याहून जास्त उबदार चमक होती.
सनीचा चेहरा पाहून तिची ती चमक अजून गहिरी झाली.
“तू आहेस म्हणूनच मी इतकी मजबूत आहे…”
ती कुजबुजली.
या एका वाक्याने सनीचा हृदयाचा ठोका वाढला.
तो तिच्या हनुवटीला हात लावतो,
तिच्या डोळ्यांत पाहतो,
आणि हळुवार चुंबन घेण्यासाठी पुढे झुकतो.
पहिलं चुंबन
मऊ, उबदार, मंद श्वासांनी भरलेलं.
मयुरीच्या पोटात एक लहर उठते.
तिचे बोटं त्याच्या छातीवर घट्ट पकडतात.
सनी तिच्या मानेला हलके स्पर्श करतो.
तिचा श्वास खोल होतो.
ती त्याच्या मांडीवर हात ठेवते,
आणि दोघांमध्ये न बोलता एक उष्णतेची भाषा सुरू होते.
तिच्या पाठीतून त्याचे हात खाली उतरतात.
मयुरीचे केस त्याच्या चेहऱ्यावर येतात आणि त्या स्पर्शाने त्याचा श्वास थरथरतो.
ती त्याला आणखी जवळ ओढते
जणू ती संपूर्ण रात्र त्याच्या मिठीत विसावण्यासाठी तयार होती.
खोलीतील मंद प्रकाश त्यांच्या दोघांच्या सावल्या एकत्र करतो.
श्वासांची धडधड एकाच तालात वाजू लागते.
“आज काही बोलू नकोस…” मयुरी पुटपुटते,
“फक्त मला जाणवू दे.”
त्या क्षणानंतर त्यांच्यातील अंतर पूर्णपणे नाहीसं होतं.
सनी तिला आपल्या दोन्ही हातांत उचलतो,
तिच्या कंबरेची उष्णता आपल्या हृदयाशी जपतो,
आणि तिच्या कपाळावर, गालांवर, मानेला
मंद, मोहक स्पर्शांची ओळ काढतो.
मयुरीने त्याच्या मानेला हात घातले.
तिच्या बोटांची जादू त्याच्या प्रत्येक पेशीत उष्ण लहर उठवत होती.
तो तिला जवळ खेचतो,
तिचे ओठ पुन्हा आपल्या ओठांवर घेतो.
ते चुंबन आता कोमल नव्हतं
ते गहिरे, ओढीचे, जिवंत होतं.
मयुरी त्या ओढीत पूर्ण वितळते.
सनी तिला घट्ट पकडतो
जपून, पण मनाने पूर्ण जवळ.
त्यांचे शरीर जुळतं,
श्वास जुळतात,
आणि त्यांच्या हृदयांची धडधड एकमेकात हरवते.
रात्र गहिरी होत जाते…
आणि त्या गहराईत
त्यांचं प्रेम फुलतं
उष्ण, शांत, रोमँटिक, आणि मनाला गुंतवणारं.
अखेर मयुरी सनीच्या छातीवर पडलेली,
डोळे मिटून म्हणते,
“ही रात्र थांबव ना…”
सनी तिच्या कपाळावर ओठ टेकवतो,
तिच्या कंबरेचं उबदारपण आपल्या हातात सांभाळत म्हणतो,
“थांबवली आहे…
आपल्यापुरती.”
त्यांची रात्र
शरीरांची नाही,
तर मनांच्या उबदार भेटीची एक कविता बनते.
सुनिल पुणेTM 93598 50065, sunilpunetm.blogspot.com
Comments
Post a Comment