स्वतःसोबतची मैत्री हाच आनंदाचा खरा शोध
स्वतःसोबतची मैत्री हाच आनंदाचा खरा शोध
लेखक: सुनिल पुणे TM 9359850065.
“काय रे, आज खूप शांत दिसतोस?”
माझ्या मित्राने सकाळच्या वेळी फिरताना सहज विचारलं.
मी हसत म्हणालो, “शांत नाही… फक्त थोडा समाधानी आहे.”
तो थोडा आश्चर्याने म्हणाला, “समाधानी? म्हणजे काही मोठं घडलं का?”
मी हळूच उत्तर दिलं,
“मोठं काही घडलं नाही… पण एक मोठी गोष्ट समजली.”
तो उत्सुकतेने म्हणाला, “काय?”
मी म्हणालो,
“माणूस जर स्वतःला खुश ठेवायला शिकला ना… तर आयुष्य खूप सुंदर होतं.”
तो थोडा हसत म्हणाला, “अरे पण माणूस एकटा कसा खुश राहणार? आनंदासाठी माणसाला सोबत लागतेच.”
मी शांतपणे म्हणालो,
“सोबत लागते… पण ती कायमची असते का?”
तो काही क्षण गप्प राहिला.
मी पुढे बोलायला सुरुवात केली
“आयुष्यात अनेक माणसं येतात… काही थोड्या वेळासाठी, काही थोड्या वर्षांसाठी… आणि काही फक्त आठवणी बनून राहतात. पण एक माणूस असा आहे जो जन्मापासून शेवटपर्यंत आपल्यासोबत असतो.”
तो म्हणाला, “कोण?”
मी हसून उत्तर दिलं,
“आपण स्वतः.”
तो म्हणाला, “पण आपण स्वतःसोबत कधी जगतोच कुठे? आपण नेहमी इतरांसाठीच धावपळ करत असतो.”
मी मान हलवली आणि म्हणालो,
“बरोबर आहे. आपण आयुष्यभर इतरांना खुश ठेवण्याचा प्रयत्न करत राहतो. कोणाला दुखावू नये, कोणाची नाराजी होऊ नये, कोणाला आपल्यामुळे त्रास होऊ नये… या विचारात आपण स्वतःला मात्र विसरून जातो.”
तो विचारात पडला.
मी म्हणालो,
“कधी कधी माणूस इतका इतरांवर अवलंबून होतो की त्याचा आनंदही दुसऱ्यांच्या हातात जातो. कोणी कौतुक केलं तर आनंद… कोणी दुर्लक्ष केलं तर दुःख.”
तो म्हणाला, “हे खरं आहे.”
मी पुढे सांगितलं
“पण जेव्हा माणूस स्वतःला समजून घ्यायला सुरुवात करतो… स्वतःशी मैत्री करतो… तेव्हा आयुष्याचा खरा अर्थ कळायला लागतो.”
तो हसत म्हणाला, “स्वतःशी मैत्री म्हणजे नेमकं काय?”
मी म्हणालो,
“स्वतःसोबत वेळ घालवणं… स्वतःच्या मनाचं ऐकणं… स्वतःच्या चुका स्वीकारणं… आणि स्वतःच्या छोट्या छोट्या आनंदांचा उत्सव साजरा करणं.”
तो म्हणाला, “पण लोक म्हणतात ना, एकटेपणा वाईट असतो.”
मी हसत म्हणालो,
“एकटेपणा वाईट नाही… एकटेपणाची भीती वाईट असते.”
तो म्हणाला, “कसं काय?”
मी म्हणालो,
“ज्याला स्वतःसोबत राहायला आवडतं, त्याला एकटेपणा कधीच त्रास देत नाही. कारण त्याचं मन रिकामं नसतं… ते विचारांनी, स्वप्नांनी आणि आत्मविश्वासाने भरलेलं असतं.”
तो मान हलवत म्हणाला, “खरं आहे… पण हे सगळं शिकायला वेळ लागतो.”
मी म्हणालो,
“हो… पण एकदा ही सवय लागली की आयुष्य खूप हलकं होतं.”
थोडा वेळ आम्ही दोघेही शांतपणे चालत राहिलो.
मी पुन्हा म्हणालो
“पाहिलंस का… आयुष्यात काही वेळा लोक आपल्या सोबत असतात कारण त्यांना आपली गरज असते. पण जेव्हा गरज संपते तेव्हा ते हळूहळू दूर जातात.”
तो म्हणाला, “असं खूप वेळा होतं.”
मी शांतपणे म्हणालो,
“म्हणूनच जर आपला आनंद फक्त दुसऱ्यांवर अवलंबून असेल, तर आपण कायम अस्वस्थ राहतो. पण जर आनंदाचा स्रोत आपल्या आत असेल… तर कुणी असो वा नसो, मन स्थिर राहतं.”
तो हसत म्हणाला, “म्हणजे आनंदाची चावी आपल्या खिशातच आहे?”
मीही हसत म्हणालो,
“अगदी तसंच. फक्त आपण ती चावी वापरायला विसरतो.”
तो म्हणाला, “मग सुरुवात कशी करायची?”
मी शांतपणे सांगितलं
“दररोज स्वतःला थोडा वेळ द्या… स्वतःला विचार करा
आज मी काय शिकलो?
आज मी कोणाला आनंद दिला?
आणि सर्वात महत्त्वाचं आज मी स्वतःला किती समजून घेतलं?”
तो म्हणाला, “हे खूप सुंदर आहे.”
मी पुढे म्हणालो
“स्वतःवर विश्वास ठेवणं हीच खरी शक्ती आहे. कारण जेव्हा माणूस स्वतःवर विश्वास ठेवतो… तेव्हा परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी तो तुटत नाही.”
तो म्हणाला, “म्हणजे आत्मविश्वास म्हणजेच आनंदाचा पाया?”
मी म्हणालो,
“हो… आणि त्या पायावर उभं असलेलं आयुष्य खूप मजबूत असतं.”
आमची चाल संपत आली होती.
मी शेवटी त्याला एकच गोष्ट सांगितली
“एकदा स्वतःहून स्वतःला खुश ठेवण्याची सवय लागली ना…
तर मग आयुष्यात कुणी सोबत असो वा नसो, दुःख मनाला स्पर्श करू शकत नाही.”
कारण जो माणूस स्वतःशी प्रामाणिक असतो…
जो स्वतःवर विश्वास ठेवतो…
जो स्वतःच्या मनाशी मैत्री करतो…
तो कधीच खऱ्या अर्थाने एकटा नसतो.
आनंद बाहेर शोधण्यापेक्षा
तो आपल्या आत शोधायला शिकला…
की आयुष्य खरंच सुंदर वाटायला लागतं.
म्हणूनच एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवा
स्वतःवर प्रथम विश्वास ठेवा…
स्वतःसोबत मैत्री करा…
आणि आयुष्य आनंदाने जगायला सुरुवात करा.
कारण शेवटी
आपणच आपल्या आयुष्याचे खरे साथीदार असतो.
सुनिल पुणेTM 9359850065, topsunil@gmail.com
Comments
Post a Comment