लग्नाआधी किती जवळ जावं

प्रेम, आकर्षण, ओढ आणि त्या सगळ्यांच्या मध्ये एक नाजूक प्रश्न "लग्नाआधी किती जवळ जावं"?

सायली आणि निखिलची गोष्ट तशी अगदी साधीच सुरू झाली होती, पण त्या साधेपणात एक वेगळीच ऊब होती. दोघंही पुण्यात कामाला होते. ऑफिस संपलं की कधी शनिवारवाड्याजवळ फिरायला, कधी नदीकाठी बसून गप्पा, तर कधी एखाद्या छोट्या हॉटेलमध्ये चहा घेत बसायचे. त्यांच्या नात्यात सुरुवातीला काही मोठे शब्द नव्हते, पण एकमेकांसोबत असताना जे समाधान मिळायचं, तेच खरं प्रेम होतं.

सायली थोडी विचार करणारी, प्रत्येक गोष्ट मनात साठवणारी. निखिल थोडा हलका, हसतमुख, पण मनाने खूप समजूतदार. दोघं वेगवेगळे असले तरी एकमेकांना पूर्ण करायचे.

एकदा असाच पावसाळ्याचा दिवस होता. ऑफिस सुटलं आणि जोरदार पाऊस सुरू झाला. दोघं एका बसस्टॉपखाली उभे राहिले. आसपास गर्दी होती, पण त्या क्षणी दोघं जणू स्वतःच्या जगात होते. सायलीने हलकेच निखिलचा हात धरला. पहिल्यांदाच तिने असं केलं होतं. निखिलने काही बोललं नाही, फक्त तिच्या हातावर आपला हात घट्ट ठेवला.

त्या छोट्याशा स्पर्शात इतकं काही होतं की दोघांच्याही मनात वेगळीच भावना दाटून आली.

त्या दिवसानंतर त्यांचं नातं अजून जवळ आलं. आता ते फक्त बोलायचे नाहीत, तर एकमेकांना जाणवायचे. कधी सायली त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून बसायची, कधी निखिल तिच्या केसांशी खेळायचा. सगळं अगदी नैसर्गिकपणे घडत होतं.

पण एक दिवस सायली थोडी गंभीर झाली. ते दोघं नदीकाठी बसले होते. सूर्य मावळत होता आणि वातावरणात एक शांतता होती.

सायली म्हणाली, “निखिल, एक विचारू का”

तो हसत म्हणाला, “तू विचारणार नाहीस असा प्रश्न आहे का कधी”

ती थोडी थांबली आणि मग म्हणाली, “आपण खूप जवळ आलोय आता. मला कधी कधी वाटतं, आपण पुढे जावं का. म्हणजे जसं सगळे म्हणतात तसं. पण लगेच मन घाबरतंही”

निखिलने तिच्याकडे पाहिलं. तिच्या आवाजात ना फक्त उत्सुकता होती, ना भीती, तर एक प्रामाणिकपणा होता.

तो म्हणाला, “सायली, मला तुझ्याजवळ राहायला खूप आवडतं. कधी कधी मलाही वाटतं आपण अजून जवळ यावं. पण मला एक गोष्ट जास्त महत्त्वाची वाटते”

ती शांतपणे ऐकत होती.

“आपण जे काही करू, ते उद्या आठवलं की आपल्याला आनंद वाटायला हवा, अपराध नाही. आपल्याला असं वाटायला नको की आपण घाई केली”

सायलीने हलकेच विचारलं, “म्हणजे आपण थांबावं असं तुला वाटतं”

निखिल म्हणाला, “मला वाटतं आपण समजून घ्यावं. प्रेमात जवळ येणं चुकीचं नाही. पण ते फक्त शरीरापुरतं राहिलं, तर ते अपूर्ण आहे. मला तुझ्यासोबत सगळं हवं आहे, फक्त काही क्षण नाही”

सायलीच्या डोळ्यांत पाणी आलं, पण ते दुःखाचं नव्हतं. ते विश्वासाचं होतं.

त्या दिवसानंतर त्यांच्या नात्यात एक वेगळीच प्रगल्भता आली. ते एकमेकांच्या अजून जवळ आले, पण त्या जवळिकीमध्ये संयम होता. कधी ते एकमेकांना मिठी मारायचे, कधी हातात हात घेऊन तासन् तास बसायचे, कधी न बोलता एकमेकांना समजून घ्यायचे.

एकदा सायलीने हसत विचारलं, “तुला कधी वाटत नाही का आपण जास्त control ठेवतोय”

निखिल हसला आणि म्हणाला, “वाटतं ना. पण मला हे control नाही वाटत. मला वाटतं आपण आपल्या नात्याला वेळ देतोय”

काळ पुढे सरकत गेला. दोघांनी करिअरमध्ये स्थिरता आणली. घरच्यांशी बोलून त्यांनी लग्न ठरवलं.

लग्नाच्या आधीच्या एका भेटीत सायली म्हणाली, “तुला माहितीये, मी कधी कधी विचार करते, जर आपण तेव्हा घाई केली असती, तर कदाचित आजचं हे नातं इतकं शांत आणि मजबूत नसतं”

निखिलने तिचा हात हातात घेतला आणि म्हणाला, “कारण आपण एकमेकांना मिळवण्यापेक्षा समजून घेतलं”

लग्नानंतर जेव्हा ते एकमेकांच्या आयुष्यात पूर्णपणे सामील झाले, तेव्हा त्या नात्यात फक्त आकर्षण नव्हतं. त्यात विश्वास होता, सन्मान होता आणि वर्षानुवर्षांची जपलेली भावना होती.

त्या रात्री त्यांच्यात कोणतीही घाई नव्हती, कोणताही दबाव नव्हता. फक्त एक शांत, खोल प्रेम होतं.

आणि म्हणूनच सायली नेहमी म्हणायची, “प्रेमात किती जवळ जावं हे कुणी सांगू शकत नाही. पण जेव्हा मन, विश्वास आणि जबाबदारी एकत्र येतात, तेव्हाच खरं जवळ येणं होतं”

निखिल हसायचा आणि तिच्याकडे बघत म्हणायचा, “आपण योग्य वेळी योग्य निर्णय घेतला, म्हणूनच आज आपलं प्रेम इतकं सुंदर आहे”

ही त्यांची कथा आहे, पण खरं तर प्रत्येकाचीच आहे. कारण प्रेमात प्रश्न “किती” चा नसतो, तर “का” आणि “कधी” चा असतो. आणि ज्यांना याचं उत्तर सापडतं, त्यांचं प्रेम कधीच तुटत नाही.

लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065. topsunil@gmail.com