क्षणिक सुखापेक्षा प्रेमाचा शाश्वत स्पर्श, लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065.
क्षणिक सुखापेक्षा प्रेमाचा शाश्वत स्पर्श, लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065.
तरुण रक्त उसळत असताना शरीराच्या इच्छा जागृत होतात, आकर्षणांचे वारे वाहू लागतात आणि क्षणिक सुखालाच जीवनाचे केंद्र समजण्याची चूक अनेकांकडून होते. त्या वयात देहाची भूक मोठी वाटते; स्पर्श, जवळीक, मोह आणि वासना यांनाच प्रेमाचा अर्थ दिला जातो. पण काळ पुढे सरकत जातो तसं लक्षात येतं की शरीराच्या गरजा वयाबरोबर कमी-जास्त होत राहतात; मात्र मनाची तहान मात्र कायम असते ती तहान असते प्रेमाची, जिव्हाळ्याची, समजुतीची आणि आपलेपणाची.
सेक्स ही शरीराची गरज आहे; ती एका विशिष्ट वयात तीव्रतेने जाणवते आणि नंतर नैसर्गिकरीत्या मंदावते. पण प्रेम हे वयाच्या चौकटीत अडकत नाही. ते बालपणात आईच्या कुशीत असतं, तारुण्यात साथीदाराच्या नजरेत असतं, प्रौढपणी जबाबदाऱ्यांच्या आधारात असतं आणि वृद्धापकाळात एखाद्या हाताच्या उबेत असतं. आयुष्याच्या शेवटच्या क्षणीदेखील जर कुणाचा प्रेमळ स्पर्श, आपुलकीची नजर किंवा “मी आहे तुझ्यासोबत” हे शब्द मिळाले, तर माणूस शांतपणे डोळे मिटू शकतो. कारण प्रेम शरीराला नव्हे, तर आत्म्याला विसावा देतं.
क्षणिक आनंदाला स्वर्ग समजणाऱ्यांना प्रेमाचा खरा अर्थ कळत नाही. त्यांना वाटतं, आनंद म्हणजे फक्त शरीराची तृप्ती; पण ती तृप्ती क्षणभराची असते. त्यानंतर मन अधिक रिकामं होतं. प्रेम मात्र उलट असतं ते देत राहिलं की वाढतं, वाटलं की गहिरं होतं आणि जपलं की आयुष्यभर टिकतं. प्रेमात मालकी हक्क नसतो; असतो तो विश्वास. प्रेमात केवळ स्पर्श नसतो; असतो तो समजुतीचा हात. प्रेमात केवळ आकर्षण नसतं; असते ती आत्म्यांची जवळीक.
खऱ्या प्रेमाचं नशीब सगळ्यांना लाभत नाही. काहींना प्रेम मिळतं, पण त्याची किंमत समजत नाही. ते क्षणिक सुखाच्या मागे धावत असताना हातातलं अनमोल नातं हरवतं. आणि काहींना प्रेमाची जाणीव असते, त्याची ओढ असते; पण त्यांच्यापर्यंत ते पोहोचत नाही. हीच प्रेमाची शोकांतिका आहे ज्यांना ते मिळतं त्यांना त्याची जाण नसते, आणि ज्यांना जाण असते त्यांना ते मिळत नाही.
आजच्या जगात नात्यांचं रूपांतर व्यवहारात होत चाललं आहे. भावनांचा बाजार भरलाय, पण खरी आपुलकी दुर्मिळ झाली आहे. शरीराच्या सुखाला महत्त्व देताना मनाच्या गरजांकडे दुर्लक्ष केलं जातं. म्हणूनच अनेक नाती बाहेरून चमकदार दिसतात, पण आतून पोकळ असतात. त्या पोकळीत प्रेमाचा आवाज हरवलेला असतो.
खरं प्रेम म्हणजे आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर सोबत राहणारी सावली. ती कधी पुढे चालते, कधी मागे; पण कधीच सोडून जात नाही. प्रेम हे वासनेपेक्षा मोठं, आकर्षणापेक्षा खोल आणि शब्दांपेक्षा प्रभावी असतं. ते सांगावं लागत नाही; ते जाणवतं. ते मागावं लागत नाही; ते मिळालं तर जपावं लागतं.
म्हणूनच, क्षणिक सुखाच्या मोहात अडकून शाश्वत आनंदाला नाकारू नका. शरीराचं सौंदर्य काळाबरोबर कमी होतं; पण मनाचं सौंदर्य प्रेमाने अधिक उजळतं. आयुष्याच्या शेवटच्या श्वासापर्यंत साथ देणारं जर काही असेल, तर ते केवळ आणि केवळ प्रेमच असतं.
खरं प्रेम मिळणं ही भाग्याची गोष्ट आहे; पण त्याहून मोठी गोष्ट म्हणजे ते ओळखणं आणि जपणं. कारण शेवटी माणूस शरीराने नाही, तर प्रेमाने जगतो… आणि प्रेमानेच शांतपणे जगाचा निरोप घेतो.
लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065, topsunil@gmail.com
Comments
Post a Comment