प्रेम भंग

सर्वस्व देऊनसुद्धा जेव्हा बदल्यात परकेपणा मिळतो ना… तेव्हा ती टोचणी फक्त हृदयाला लागत नाही, तर आत्म्याच्या खोलवर जाऊन बसते. कारण इथे नुकसान फक्त वेळेचं किंवा श्रमाचं नसतं, ते नुकसान असतं विश्वासाचं, अपेक्षांचं आणि आपल्या प्रेमाच्या पवित्रतेचं.

आपण एखाद्यासाठी पूर्ण मनाने, निस्वार्थपणे सर्व काही देतो… वेळ, आधार, प्रेम, कधीकधी आपली स्वप्नेसुद्धा. आणि मनाच्या आत कुठेतरी एक छोटीशी आशा असते की बदल्यात थोडी आपुलकी, समजूत, जवळीक मिळेल. पण जेव्हा उत्तरात मिळतो फक्त थंडपणा, दुरावा किंवा परकेपणा, तेव्हा त्या क्षणी मनाला शब्दात न मांडता येणारा धक्का बसतो.

अशा जखमा काळाने सहज बऱ्या होत नाहीत. कारण त्या फक्त आठवण नसतात, तर त्या सतत आठवण करून देतात की आपल्यासाठी इतकं मोठं असलेलं कोणाच्यातरी नजरेत अगदीच नगण्य होतं. मनाला सतत प्रश्न पडतो, “मी काय चुकलो? माझ्या प्रेमात कमीपणा होता का?” आणि उत्तर शोधता शोधता माणूस स्वतःलाच दोष द्यायला लागतो.

पण खरं सांगायचं तर अशा वेळी वेळेपेक्षा जास्त गरज असते स्वतःला पुन्हा नव्याने उभं करण्याची. स्वतःला पटवून देण्याची की आपलं दिलेलं प्रेम कधीच व्यर्थ नसतं. त्यांनी त्याची किंमत ओळखली नाही, पण त्यामुळे त्याचं मोल कमी होत नाही. कारण जे मन सर्वस्व देतं, ते कधीही कमकुवत नसतं, ते खऱ्या अर्थाने श्रीमंत असतं.

हो, जखम तशी राहतेच. पण ती एक धडा देते की थोडं स्वतःसाठी जगायलाही हवं, स्वतःचं प्रेम जपायलाही हवं आणि ज्यांनी आपल्याला जखम दिली त्यांना मनातून माफ करून सोडून द्यायलाही हवं. कारण काही दारं कायम बंद राहिली, तरी नवीन वाटांमधून येणारे सूर्यकिरण मनात पोचतातच.