"मनाची राख" –एक जिवंत दर्दभरी कहाणी...
"मनाची राख" –एक जिवंत दर्दभरी कहाणी...
(एका महिलेच्या अंतर्मनातून)
सुनिल पुणेTM 8007939422
"लोकांना वाटतं फसवणूक म्हणजे फक्त शब्दांचा खेळ असतो…
पण खरं तर ती आत्म्यात घुसलेली जखम असते, जी आयुष्यभर भरत नाही."
मी एक साधी, घरगुती मुलगी होते.
प्रेम माझ्यासाठी देवासारखं पवित्र होतं.
त्याची पहिली नजर… पहिलं बोलणं… जणू एखाद्या कवितेचा पहिला शब्द.
तो मला म्हणायचा
"तुझ्या डोळ्यांत मला माझं घर दिसतं."
आणि मी विश्वास ठेवायची.
आमचं लग्न झालं त्या दिवशी, माझ्या मंगळसूत्राचा प्रत्येक मोती मला सांगत होता
"आता तू सुरक्षित आहेस… त्याच्या सोबत तुझं सगळं आयुष्य सुखाचं जाईल."
पहिले काही महिने स्वप्नासारखे गेले.
तो माझा हात धरून म्हणायचा
"तू माझ्यासोबत असलीस ना, तर मी जग जिंकू शकतो."
मी त्याच्यासाठी सर्व काही दिलं, माझं करियर, माझा वेळ, माझं मन, माझी स्वप्नं…
पण हळूहळू बदल सुरू झाले.
तो उशिरा घरी यायला लागला. फोनवर लांब लांब मेसेज, माझ्या समोर असताना पण मन कुठेतरी दुसरीकडे.
मी विचारायची
"सगळं ठीक आहे ना?"
तो रागाने म्हणायचा
"तू काहीही समजून घेत नाहीस. माझ्यावर विश्वास ठेव."
एक दिवस, त्याच्या मोबाईलवर अचानक एक मेसेज आला
"तुझी आठवण आली… कालची रात्र विसरणार नाही ❤️"
त्या क्षणी माझ्या हातातून फोन घसरला.
डोळ्यांसमोर काळोख दाटला.
हृदयाची धडधड कानात गोंगावत होती.
रात्री मी त्याला विचारलं
"ही कोण आहे?"
तो डोळ्यात डोळे घालून खोटं बोलला
"ती फक्त मैत्रीण आहे… तू उगाच मोठं करतेस."
माझं मन ओरडून सांगत होतं "तो खोटं बोलतोय!"
पण माझा विश्वास… तो अजून तुटायला तयार नव्हता.
काही दिवसांनी मला सत्याने चापट मारली
तो त्या दुसऱ्या स्त्रीसोबत राहायला गेला होता.
कारणं देताना म्हणाला
"तू बदलली आहेस… तू पूर्वीसारखी राहिली नाहीस."
मी तुटले.
घराच्या भिंतींवर त्याच्या हसण्याचे फोटो होते, पण त्या हसण्यात माझं स्थान नव्हतं.
सगळं शांत होतं, पण आतून मी किंचाळत होते.
सुरुवातीला मी स्वतःला दोष दिला
"मीच कमी पडले का?"
पण मग कळलं की कमी मी पडले नव्हते… कमी तो पडला होता.
मग मी ठरवलं आता मी स्वतःसाठी उभी राहणार.
मी नोकरी शोधली, स्वतःचा खर्च उचलला, आणि आयुष्याला पुन्हा नव्याने पकडलं आहे. आज मी अजूनही त्या जखमांसह जगते, पण त्या मला लाजवत नाहीत, त्या मला ताकद देतात.
मी आता कोणाची "अर्धांगिनी" नाही, मी स्वतःचं पूर्ण आयुष्य आहे.
सुनिल याचा एकच संदेश.
"जगात कोणावरही प्रेम करा, पण स्वतःवर प्रेम करणं कधीही सोडू नका.
कारण शेवटी, तुमच्यासोबत फक्त तुम्हीच असता."
ही कहाणी फक्त माझी नाही…
ही हजारो महिलांची कहाणी आहे, ज्या मनापासून प्रेम करतात…आणि ज्यांचा विश्वास तुटतो.
पण त्या तुटूनही पुन्हा उभ्या राहतात, अधिक मजबूत, अधिक सुंदर होतात स्वतःसाठी.
सुनिल पुणेTM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com
Comments
Post a Comment