आयुष्यात ! हरवल्याचे दुख का ?

आयुष्यात ! हरवल्याचे दुख का ? लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065.

“आज जे हरवले आहे, ते पृथ्वीवर आलो तेव्हा आणले होते का…?”

हा प्रश्न जणू काही अचानकच समोर उभा राहिला होता.

संध्याकाळचा वेळ… आकाशात सूर्य मावळतीकडे झुकत होता. लालसर किरणांनी संपूर्ण वातावरण शांत आणि चिंतनशील झालं होतं.

गावाच्या काठावरच्या त्या जुन्या वडाच्या झाडाखाली, दोन पिढ्या समोरासमोर बसल्या होत्या 

एक होता अनुभवाने समृद्ध राघव काका, आणि दुसरा होता प्रश्नांनी भरलेला आदित्य.

आदित्य (थोडा व्याकुळ होऊन):

“काका… आयुष्यात खूप काही हरवतंय असं वाटतंय. नातं, माणसं, पैसा… कधी कधी स्वतःलाही हरवल्यासारखं वाटतं…”

राघव काका (हसत, शांत स्वरात):

“मग एक प्रश्न विचारतो… जे हरवतंय, ते तू जन्माला येताना सोबत आणलं होतंस का?”

आदित्य थोडा थबकला…

त्याच्या चेहऱ्यावर गोंधळ स्पष्ट दिसत होता.

आदित्य: “नाही काका… पण मग असं का वाटतं की सगळं संपत चाललंय?”

राघव काकांनी थोडा वेळ आकाशाकडे पाहिलं…

जणू काही ते उत्तर शब्दांत नाही, तर अनुभवांतून देणार होते.

राघव काका:

“बाळा… आपण या जगात आलो तेव्हा हात रिकामे होते… आणि जातानाही रिकामेच जाणार आहोत.

मग मध्ये जे काही मिळालं  ते ‘आपलं’ कसं काय?”

थोडा वेळ शांतता पसरली…

फक्त वाऱ्याची सळसळ आणि पक्ष्यांचा घरी परतण्याचा आवाज…

राघव काका पुढे म्हणाले:

“आयुष्य म्हणजे एक प्रवास आहे…

स्टेशनवर आलेल्या प्रवाशासारखं.

कोणीतरी मध्येच उतरतो, कोणीतरी शेवटपर्यंत सोबत राहतो…

पण कोणताही प्रवासी कायमचा तुझा नसतो.”

आदित्य (डोळ्यांत पाणी येत):

“म्हणजे आपल्याला कोणावर प्रेमच करू नये का?”

राघव काका (हलकेच हसत):

“अगदी उलट…!

प्रेम कर, पण मालकी हक्काने नाही…

जप, पण बांधून ठेवण्याचा हट्ट नको…

कारण जेव्हा तू ‘हे माझं आहे’ असं म्हणतोस, तेव्हाच हरवण्याची भीती सुरू होते.”

आदित्य आता शांत झाला होता…

त्याच्या मनातल्या वादळाला दिशा मिळू लागली होती.

राघव काका (गंभीर होत):

“तुला माहिती आहे का, बाळा…

आपण हरवतो ते वस्तू नाहीत…

आपण हरवतो ती ‘आपली अपेक्षा’ असते.

आपण गमावतो ते माणसं नाहीत…

आपण गमावतो ती ‘त्यांच्यावरची आपली मालकी’ असते.”

आदित्य: “म्हणजे दुःखाचं मूळ आपणच आहोत?”

राघव काका: “हो… कारण आपण विसरतो की,

हे सगळं ‘तात्पुरतं’ आहे.”

रात्र हळूहळू पसरू लागली…

चांदण्यांनी आकाश सजायला सुरुवात केली.

राघव काका (शेवटचा संदेश देत)

“बाळा… आयुष्याची खरी मजा ‘जपण्यात’ नाही, तर ‘सोडण्यात’ आहे.

कारण 

जे कधी आपलं नव्हतंच, ते हरवल्यावर दुःख कशाचं?”

आदित्यने डोळे मिटले…

आणि एक खोल श्वास घेतला…

त्याच्या मनात आता एक नवीन विचार जन्माला आला होता “आपण इथे काही घेऊन आलो नाही… आणि काही घेऊन जाणारही नाही…

मग या मध्ये जे काही आहे, ते फक्त अनुभवण्यासाठी आहे… साठवण्यासाठी नाही.”

त्या रात्री आदित्य बदलला…

त्याच्या आयुष्यातील समस्या संपल्या नव्हत्या…

पण त्याकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन बदलला होता.

आयुष्य आपल्याला काही देत नाही…

ते फक्त दाखवतं 

आपण किती घट्ट धरून बसलो आहोत…

आणि जेव्हा आपण सोडायला शिकतो…

तेव्हाच खरं ‘जगायला’ सुरुवात होते…

लेखक: सुनिल पुणे TM 9359850065, topsunil@gmail.com