तू नसशील तर मीही नाही…
एकदा कोणाच्यात जीव अडकला ना… तेव्हा प्रेम फक्त भावना राहत नाही, ते श्वासासारखं होतं, नसले तर जगणं अशक्य, आणि असले तर प्रत्येक क्षण जिवंत…
कथा: “तू नसशील तर मीही नाही…” लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065
रात्रीचे साडेदहा वाजले होते. पुण्याच्या त्या शांत रस्त्यावर हलकीशी थंडी आणि मंद वारा… आणि एका कॅफेच्या कोपऱ्यात बसलेली अन्वी. तिच्या समोर दोन कप कॉफी… एक थंड झालेला, आणि एक अजूनही वाफाळत होता.
ती वारंवार मोबाईल पाहत होती…
“तो येईल का… की आजही नाही?” तिच्या मनात विचारांचं वादळ चालू होतं.
तेवढ्यात दरवाजा हलकेच उघडला… आणि आत आला विराज.
त्याला पाहताच तिच्या डोळ्यांत चमक आली… पण ओठांवर राग.
“आता येतोयस? एक तास झाला मी वाट पाहतेय!” अन्वीचा आवाज थोडा कडक.
विराज शांतपणे तिच्यासमोर बसला…
“माफ कर… पण येणं खूप गरजेचं होतं.”
“माझ्यासाठी की स्वतःसाठी?” ती कटाक्ष टाकत म्हणाली.
तो काही क्षण तिच्याकडे बघत राहिला…
“दोघांसाठी…”
काही क्षण शांतता…
कॅफेमध्ये हलकं संगीत वाजत होतं… पण त्यांच्या मनात मात्र असंख्य शब्द अडकले होते.
“अन्वी… मला तुझ्याशी काही बोलायचं आहे.” विराज हळू आवाजात म्हणाला.
“मला पण.” ती लगेच म्हणाली.
“तू आधी बोल…”
ती खोल श्वास घेत म्हणाली
“विराज… एकदा कोणाच्यात जीव अडकतो ना… तेव्हा स्वतःचं अस्तित्व विसरायला होतं. तुझ्याशिवाय काहीच पूर्ण वाटत नाही. पण तू… तू कधी जवळ येतोस, कधी दूर जातोस… मला कळत नाही मी तुझ्यासाठी काय आहे?”
विराजचे डोळे भरून आले…
“तू माझ्यासाठी काय आहेस… हे शब्दांत सांगणं कठीण आहे, अन्वी… कारण तू माझी सवय नाहीस… तू माझं आयुष्य आहेस.”
ती थोडी स्तब्ध झाली…
“मग का दूर जातोस?”
तो हसला… पण त्या हास्यात वेदना होती.
“कारण मला भीती वाटते… जर तू मला सोडून गेलीस तर?”
अन्वी उठली… आणि त्याच्या जवळ जाऊन उभी राहिली…
“विराज, एकदा कोणाच्यात जीव अडकला ना… असं वाटतं की जीव गेला तरी चालेल… पण ती व्यक्ती आयुष्यातून जाऊ नये. मला तुझी भीती नाही… मला तुझ्याशिवाय जगण्याची भीती वाटते…”
त्याने तिचा हात धरला…
“मग वचन दे… काहीही झालं तरी तू मला सोडणार नाहीस.”
ती त्याच्या डोळ्यांत बघत म्हणाली
“मी स्वतःला सोडू शकते… पण तुला नाही…”
त्या रात्री ते दोघे खूप वेळ एकमेकांच्या मिठीत हरवले…
कॅफे बंद झाला… रस्ते शांत झाले… पण त्यांच्या मनातलं प्रेम अधिकच गहिरं होत गेलं.
काही दिवसांनी…
विराजला एक मोठी संधी मिळाली परदेशात जाण्याची.
तो पुन्हा द्विधा मनःस्थितीत…
“अन्वी, मी जावं का?” त्याने विचारलं.
ती काही क्षण शांत राहिली… आणि मग हसली…
“तू जा… पण लक्षात ठेव… तू कुठेही गेलास तरी माझं मन तुझ्यातच अडकलेलं आहे.”
“आणि तू?” त्याने विचारलं.
ती त्याच्या छातीत डोकं ठेवत म्हणाली
“मी तुझ्यातच राहते…”
महिने गेले…
अंतर वाढलं… पण प्रेम नाही.
एका दिवशी अचानक…
अन्वीच्या दारावर बेल वाजली.
ती दरवाजा उघडते…
आणि समोर विराज उभा…
डोळ्यांत अश्रू… हातात एक छोटंसं गिफ्ट.
“मी परत आलोय… कारण तुझ्याशिवाय तिथे काहीच नव्हतं…”
ती धावत जाऊन त्याला मिठी मारते…
“मी सांगितलं होतं ना… तू कुठेही जा… पण शेवटी परत माझ्याकडेच येशील…”
त्या क्षणी दोघेही शांत होते…
कारण काही नाती शब्दांनी नाही… तर श्वासांनी जगायची असतात…
शेवट…
एकदा कोणाच्यात जीव अडकला ना…
तर प्रेम हे फक्त ‘I Love You’ मध्ये राहत नाही…
ते प्रत्येक धडधडीत, प्रत्येक अश्रूत, आणि प्रत्येक मिठीत जिवंत राहतं…
लेखक: सुनिल पुणेTM 9359850065, topsunil@gmail.com
Comments
Post a Comment