कसं विसरून जाऊ त्याला मी… मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो, आठवणींना थोडी…सुनिल पुणेTM

कसं विसरून जाऊ त्याला मी… मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो, आठवणींना थोडी…सुनिल पुणेTM 9359850065

कसं विसरून जाऊ त्याला मी?
मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो… आठवणींना थोडी.

तो गेला, असं सगळं जग म्हणतं. काळ पुढे चाललाय, लोक आपापल्या वाटेने निघून गेलेत. पण माझं मन आजही त्याच दिवसात अडकलं आहे. कारण माणूस जातो, पण त्याच्यासोबत जोडलेलं प्रेम, त्याच्या आठवणी, त्याचा स्पर्श, त्याचा आवाज… हे सगळं कुठे जात नाही. ते मनात खोल कुठेतरी जिवंतच राहतं.

तो हसायचा तेव्हा जग अगदी हलकंसं वाटायचं. त्याचा साधा संवादही आश्वासक असायचा. काहीच न बोलता तो कितीतरी काही समजावून द्यायचा. आज तो नाही… पण ती शांत ऊब, तो आधार देणारा आवाज, ती विश्वासाने भरलेली नजर आजही माझ्या आत तशीच जिवंत आहे. दिवस बदलतात, ऋतू बदलतात, आयुष्य पुढे सरकतं… पण त्याच्या आठवणी मात्र तिथेच थांबल्या आहेत, जिथे तो होता.

लोक म्हणतात, “वेळ सर्व काही विसरायला लावतो.”
पण काही माणसं विसरण्यासाठी नसतातच. काही नाती काळाच्या पलिकडची असतात. सुरुवातीला त्याची आठवण मनाला छळते, डोळे ओले करते… पण हळूहळू तीच आठवण मनाला सावरण्याचं बळ देते. तो नसतानाही त्याचं अस्तित्व माझ्या जगण्यात कुठेतरी मला पुढे ढकलत राहतं.

मी जिथे जाईन तिथे तो आहे. गर्दीतसुद्धा, एकटेपणातसुद्धा. शांत संध्याकाळीत, थकलेल्या श्वासांत, डोळे मिटले की दिसणाऱ्या त्या ओळखीच्या चेहऱ्यात. तो शरीराने गेला, पण भावनेने, आठवणींनी तो आजही इथेच आहे. माझ्याजवळ. माझ्याबरोबर.

विसरणं माणसाला जमू शकतं… पण प्रेमाला नाही. कारण प्रेम हे स्मृतींच्या पलिकडे असतं. त्याच्या प्रत्येक आठवणीत माझं थोडंसं अस्तित्व मिसळलेलं आहे. त्याला विसरणं म्हणजे स्वतःलाच थोडंसं संपवणं. आणि ते माझ्या मनाला कधीच जमणार नाही.

तो आता माझ्या आयुष्याचा भाग नाही, हे खरं आहे. पण तो माझ्या अस्तित्वाचा भाग मात्र कायमचा झाला आहे. त्याचे शब्द आता ऐकू येत नाहीत, पण त्यांचा अर्थ अजूनही माझ्या निर्णयांत उमटतो. त्याचा हात आता सोबत नाही, पण त्याच्या आठवणी अजूनही माझं मन घट्ट धरून ठेवतात.

म्हणूनच…
कसं विसरून जाऊ त्याला मी?
मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो…
आठवणींना थोडी.

त्या अमर असतात.
श्वासांइतक्याच जिवंत असतात.
आणि शेवटी, तो नसतानाही तो माझ्यातच राहतो… कायमचा.

सुनिल पुणे TM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com

Comments

Popular posts from this blog

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

वेडिंग फोटोग्राफी: व्यवसाय की केवळ भावनिक आवड?

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"