ती… जी देवळातही देवाच्या रांगेत उभी राहात नाही
ती… जी देवळातही देवाच्या रांगेत उभी राहात नाही
ती सकाळी देवळात जाते…
पण आधी घरातल्या सगळ्यांची पूजा करते.
नवऱ्याचा चहा, मुलांचा डबा, सासूची औषधं,
आणि स्वतःच्या स्वप्नांचं विस्मरण हेच तिचं रोजचं अर्घ्य.
ती कधी देवाकडे काही मागत नाही,
कारण तिच्या आयुष्याने तिला “देणं” शिकवलं आहे…
म्हणजेच स्वतःला विसरून दुसऱ्यांना जगवणं.
प्रत्येक स्त्री म्हणजे
फक्त पिंडरीवरचं कुंकू नाही,
ती शेतातली माती आहे,
ती अंगणातली तुळस आहे,
ती स्वयंपाकघरातली उष्णता आहे
आणि बाहेरच्या जगातली धगही आहे.
ती शांत असते म्हणून कमकुवत नसते,
ती सहन करते म्हणून तिला वेदना नसतात असं नाही,
ती हसते म्हणून तिचं आयुष्य सुखाचंच असतं असंही नाही.
ती रडते तेव्हा बाथरूममध्ये,
थकते तेव्हा सर्वांच्या झोपेनंतर,
आणि तुटते तेव्हा कोणीच पाहू नये म्हणून.
कधी लक्ष्मी म्हणून पूजा होते तिची,
कधी दुर्गा म्हणून मिरवणूक निघते,
पण रोजच्या आयुष्यात मात्र
तिला “समजून घेणं” हे अजूनही दुर्मिळच आहे.
ती शिकली असो वा नसो,
मोबाईल चालवत असो वा बैलजोडी,
तिची लढाई ही रोजची असते
स्वतःसाठी नव्हे, तर इतर सगळ्यांसाठी.
कुणी तिला विचारलं आहे का कधी
“तू थकली आहेस का?”
“तुला आज काय हवंय?”
“तुझं स्वप्न कोणतं आहे?”
महाराष्ट्राच्या मातीत जन्मलेली स्त्री
कधी सावित्री होते, कधी जिजाई,
तर कधी कोणाच्या तरी यशामागची
नावही नसलेली शक्ती.
तिच्या अंगावरचे दागिने कधी उतरतात,
तिच्या जबाबदाऱ्या मात्र कधीच उतरत नाहीत.
ती संसार करते, संबंध जपते,
माणसं जोडते, घर उभं करते,
आणि तरीही इतिहासात
तिचं नाव अनेकदा फक्त “पत्नी”, “आई”, “सून” म्हणूनच राहतं.
पण आज एक गोष्ट ठाम सांगायला हवी
महाराष्ट्राची स्त्री कुणाच्या सावलीत नाही उभी,
ती स्वतः एक पूर्ण आकाश आहे.
तिला फक्त “अबला” म्हणून पाहणं थांबवा,
कारण ती अबला नाही…
ती अबाधित आहे…
वर्षानुवर्षांच्या वादळांनंतरही उभी असलेली दीपशिखा आहे.
आजही ती घरातली शेवटची झोपते,
आणि पहिली उठते,
पण तिच्या श्रमांची किंमत
आजही पगाराच्या पावतीवर नसते.
म्हणून आज या लेखातून
कोणतीही घोषणा नाही,
कोणताही नारा नाही
फक्त एक साधी, पण खोल कृतज्ञता आहे
महाराष्ट्रातील प्रत्येक स्त्रीला सलाम.
तुझ्यामुळे घर चालतं,
तुझ्यामुळे माणूस माणूस राहतो,
आणि तुझ्यामुळेच
ही माती अजूनही मातृभूमी वाटते.
आज नाही, उद्या नाही
पण एक दिवस नक्की येईल
ज्या दिवशी तुला “त्यागमूर्ती” म्हणणार नाहीत,
तर “तुला आनंदाचा संपूर्ण हक्क आहे”
असं ठामपणे म्हणतील.
तोपर्यंत तू अशीच जग…
कुणासाठी नाही,
स्वतःसाठीही.
सुनिल पुणेTM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com
Comments
Post a Comment