खर प्रेम !
खरं प्रेम…!
सुनिलTM पुणे
“माझ्यानंतर तुला माझ्यासारखा कोणी या जगात सापडणार नाही. तुझं संपूर्ण आयुष्य संपून जाईल माझ्या प्रेमाला विसरण्यासाठी…”
हे शब्द तो म्हणाला तेव्हा ती हसली होती… हलक्याच हास्यात. पण त्या हास्यामागे डोळ्यांत पाणी होतं, आणि मनात भविष्याचं अपार अंधार.
ते दोघं एकाच गावातले. साधीशी ओळख, हळूहळू मैत्रीत बदललेली… आणि नकळत त्या मैत्रीचं रूपांतर प्रेमात झालेलं. तो खूप स्पष्ट, थोडासा हट्टी, मनापासून प्रेम करणारा. ती शांत, समजूतदार, पण परिस्थितीला बांधलेली. त्यांच्या भेटी लपूनछपून व्हायच्या. गावाच्या बाहेर असलेल्या त्या जुन्या मंदिराजवळ, संध्याकाळच्या मऊ प्रकाशात, त्यांच्या नजरा बोलायच्या… ओठांपेक्षा जास्त.
तो म्हणायचा, “तू माझ्या आयुष्याचं केंद्र आहेस.”
ती उत्तर देायची, “आणि तू माझं संपूर्ण आकाश आहेस.”
पण प्रत्येक प्रेमकथेप्रमाणे त्यांच्या कथेलाही दोन शत्रू होते समाज आणि परिस्थिती.
तिचं लग्न ठरवलं गेलं. घरची परिस्थिती, वडिलांची आजारपणं, सामाजिक दबाव… सगळं तिच्यावर कोसळलं. तिने एकदाही त्याला हे आधी सांगण्याचं धैर्य केलं नाही. शेवटच्या भेटीत, डोळ्यात अश्रू लपवत, तिने फक्त एवढंच सांगितलं,
“मला माफ कर… कदाचित मी तुझ्यासाठी नाही.”
तो काही क्षण तिला पाहत राहिला. मग अत्यंत शांत आवाजात म्हणाला,
“माझ्यानंतर तुला माझ्यासारखा कोणी या जगात सापडणार नाही. तुझं संपूर्ण आयुष्य संपून जाईल माझ्या प्रेमाला विसरण्यासाठी…”
ती काहीच बोलली नाही. कारण काही उत्तरं शब्दात देता येत नाहीत, ती फक्त आयुष्याच्या प्रत्येक श्वासात भोगावी लागतात.
ती दुसऱ्याची झाली. संसार सुरू झाला. पाहणाऱ्यांना ती सुखी वाटायची. घर, नवरा, जबाबदाऱ्या, मूल… आयुष्य पुढे गेलं. पण रात्री उशाशी डोळे मिटले की, त्या शब्दांचा आवाज कानात घुमायचा.
“माझ्यानंतर तुला माझ्यासारखा कोणी सापडणार नाही…”
ती त्याला विसरण्याचा खूप प्रयत्न करायची. नवऱ्याशी प्रामाणिक राहण्याचा प्रयत्न, स्वतःला समजून सांगण्याचा प्रयत्न… पण आठवणी हट्टी असतात. त्या हट्टीपणे पुन्हा पुन्हा मनाच्या दारात उभ्या राहतात.
इकडे तो मात्र लग्नच करू शकला नाही. वेळ गेला, केस पिकले, पण मन तिथेच अडकलं त्या शेवटच्या भेटीत. तो यशस्वी झाला, नाव कमावलं, लोकांमध्ये उठबस झाली… पण रिकाम्या खोलीत त्याच्याशी बोलणारी एकच होती तिची आठवण.
कधीतरी अनेक वर्षांनी ते पुन्हा भेटले. योगायोगाने. एका कार्यक्रमात. ती स्त्री झाली होती, तो वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर. काही क्षण दोघं एकमेकांकडे पाहत राहिले. शब्द संपले होते. डोळेच बोलत होते.
ती म्हणाली, “मी तुला विसरायचा खूप प्रयत्न केला…”
तो हसून म्हणाला, “आणि मी तुला विसरण्याचं धाडसही केलं नाही.”
त्या क्षणी तिला जाणवलं तो जेव्हा म्हणाला होता की माझ्यानंतर तुला माझ्यासारखा कोणी सापडणार नाही… ते गर्वाचं वाक्य नव्हतं, तर खरं भविष्यवाक्य होतं. तिने आयुष्य जगलं, जबाबदाऱ्या पार पाडल्या, संसार केला… पण प्रेम मात्र तसंच थांबलं त्याच एकाच माणसाजवळ.
खरं प्रेम हे मिळण्यात नसतं…
ते टिकण्यात असतं.
ते सोबत जगण्यात नसतं…
ते कायम मनात जपण्यात असतं.
आणि कधी कधी, खरं प्रेम आयुष्यभर सोबत नसतं,
पण आयुष्यभर विसरता न येणाऱ्या आठवणीत मात्र कायमचं राहतं…
सुनिलTM पुणे 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com
Comments
Post a Comment