कसं विसरून जाऊ "तिला" मी… मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो, आठवणींना थोडी…

कसं विसरून जाऊ तिला मी… मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो, आठवणींना थोडी…

कसं विसरून जाऊ तिला मी?
मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो… आठवणींना थोडी.

ती गेली, हे जग मान्य करतं… पण माझं मन अजूनही ते वास्तव स्वीकारायला तयार नाही. कारण माणूस गेला असं म्हणणं सोपं असतं, पण त्याच्यासोबत जोडलेल्या आठवणी कधी मरतात का? त्या तर प्रत्येक श्वासात मिसळून जिवंत असतात. डोळे मिटले की समोर येतात, एकटेपणाच्या क्षणी हळूच हात धरतात, आणि गर्दीत असूनही मला तिच्याच दिशेने ओढून नेतात.

ती हसली की जग सुंदर वाटायचं. तिच्या एका नजरेत हजारो शब्द असायचे. काही न बोलता सुद्धा सगळं समजायचं. आज ती नाही, पण ती शांत नजर, ते हलकंसं हसू, त्या अपूर्ण वाक्यांचा अर्थ… हे सगळं अजूनही माझ्या आत जिवंत आहे. वेळ पुढे सरकतोय, दिवस बदलत आहेत, ऋतू बदलत आहेत… पण तिच्या आठवणी तशाच थांबून राहिल्या आहेत. जणू काळालाच तिने थांबवून ठेवलंय.

लोक सांगतात, “वेळ सर्व जखमा भरून काढतो.”
पण काही जखमा भरत नाहीत… त्या फक्त आपलं रूप बदलतात. सुरुवातीला त्या रडवतात, मग शांत करतात, आणि हळूहळू त्या वेदनेतच एक वेगळी ऊब शोधायला शिकवतात. तिची आठवण आता मला रडवतेच असं नाही, ती कधी कधी मला जगायला शिकवते. कारण ती नसूनही तिचं अस्तित्व माझ्या प्रत्येक क्षणात आहे.

मी जिथे जाईन तिथे ती माझ्यासोबत आहे. रस्त्यावर चालताना, चहाच्या कपात, संध्याकाळच्या शांततेत, अगदी माझ्या थकलेल्या श्वासातसुद्धा. ती व्यक्ती म्हणून गेली, पण भावना म्हणून आजही उपस्थित आहे. आणि म्हणूनच मी तिला विसरू शकत नाही… विसरणं म्हणजे केवळ दूर पळणं असतं, पण माझं मन अजूनही तिच्याच आसपास फिरत असतं.

कधी कधी वाटतं, विसरणं ही माणसासाठी एक सोय असते… पण प्रेमासाठी नाही. प्रेम विसरणं म्हणजे स्वतःला विसरणं. कारण ज्या माणसाने आपल्याला पूर्णपणे आपलं केलं, त्याला विसरणं म्हणजे आपल्या मनातील एक भाग कायमचा पुसून टाकणं. आणि ते धाडस माझ्या मनाला कधीच जमलं नाही.

ती आता माझ्या आयुष्याचा भाग नाही, हे खरं आहे. पण ती माझ्या अस्तित्वाचा भाग मात्र नक्कीच आहे. तिचे शब्द आता ऐकू येत नाहीत, पण तिचे अर्थ अजूनही माझं आयुष्य चालवत आहेत. तिचा हात आता माझ्या हातात नाही, पण तिच्या आठवणींनी अजूनही माझं मन घट्ट धरून ठेवलं आहे.

म्हणूनच…
कसं विसरून जाऊ तिला मी?
मृत्यू तर फक्त माणसांनाच येतो…
आठवणींना थोडी.

त्या अमर असतात.
आयुष्यभर जिवंत असतात.
आणि शेवटी, माझ्या श्वासांइतक्याच घट्ट माझ्या सोबत राहतात… कायमच्या.

सुनिल पुणेTM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com