अधुरं पण खरं नातं

"अधुरं पण खरं नातं"...सुनिल पुणेTM

आयुष्यात प्रत्येक पुरुषाला एखाद्या टप्प्यावर एक अशी व्यक्ती भेटते, जी त्याला खऱ्या अर्थाने समजून घेते, स्वीकारते, आणि निस्वार्थ प्रेम देते. ही व्यक्ती म्हणजेच त्याची प्रेमिका. जगासमोर तो कितीही कठोर, कणखर किंवा जबाबदार वाटला तरी तिच्यासमोर मात्र तो अगदी सहजपणे स्वतःसारखा राहू शकतो. तिच्यासोबत बोलताना त्याला कुठलाही आव आणावा लागत नाही, मुखवटा लावावा लागत नाही. ती त्याच्या आयुष्यातली भावनिक शिदोरी असते.

पुरुषाला पत्नी, मुलं, कुटुंब या सगळ्यांचा आधार असतोच, पण प्रेमिकेचं स्थान वेगळं असतं. कारण प्रेमिका त्याला शब्दांशिवाय समजते, डोळ्यांतल्या भावनेतून त्याचं मन वाचते. ती त्याचं अपयश स्वीकारते, त्याच्या दु:खात त्याच्या खांद्याला खांदा लावून उभी राहते, त्याला मनोबल देते. तिच्यासोबत तो त्याच्या भीती, शंका, असुरक्षितता, हतबलता अगदी निर्व्याजपणे बोलू शकतो. जगाच्या नजरेत तो कितीही यशस्वी पुरुष असला तरी तिच्यासमोर तो एक साधा माणूस बनतो.

परंतु या गोड नात्यामागे एक कडू सत्य दडलं आहे. ते म्हणजे,  ही प्रेमिका बहुतेक वेळा त्या पुरुषाची पत्नी होऊ शकत नाही. परिस्थिती, समाजाचे नियम, जबाबदाऱ्यांची बंधनं, आणि आयुष्याच्या प्रवाहाने केलेल्या निवडी… या सगळ्यांच्या जाळ्यात हे नातं अडकलं जातं. कधी एखाद्या कुटुंबाच्या दबावामुळे, तर कधी स्वतःच्या चुकलेल्या वेळेमुळे, आणि कधी आयुष्याने उचलायला लावलेल्या जबाबदाऱ्यांमुळे हे नातं फक्त मनापुरतंच राहून जातं.

इथेच या नात्याचं सौंदर्यही आहे आणि वेदनाही. सौंदर्य असं की, हे नातं लग्नाच्या बंधनात न अडकताही शुद्ध आणि खरी भावना जपतं. आणि वेदना अशी की, समाजाला हे नातं कधी स्वीकारार्ह वाटत नाही. म्हणूनच पुरुष आयुष्यभर दोन सत्यांमध्ये विभागून जातो 

एक म्हणजे जबाबदारीतलं संसाराचं सत्य, जिथे पत्नी आहे, मुलं आहेत, कर्तव्य आहेत…आणि दुसरं म्हणजे आत्म्याला स्पर्श करणारं प्रेमिकेचं नातं, जे अधुरं असूनही मनाला शांती देतं.

अनेकदा असं घडतं की आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर त्याला आठवत राहते ती प्रेमिकेची साथ. पत्नी आयुष्याची साथीदार असते, पण प्रेमिका मनाची सावली बनते. पत्नीशी नातं कर्तव्याने आणि जबाबदारीने चालतं, तर प्रेमिकेशी नातं भावनेने आणि समजुतीने जपलं जातं.

शेवटी पुरुष जगतो तो या विरोधाभासात की

कधी जगाच्या नजरेत एक जबाबदार पती म्हणून,

तर कधी मनाच्या गाभाऱ्यात एक अधुरं प्रेम जपणारा प्रियकर म्हणून.

हेच वास्तव आहे, आणि हेच त्या आयुष्याचं कडू पण गोड सत्य. कारण कितीही अधुरं असलं, तरी ती प्रेमिकाच आयुष्यभर त्याच्या मनाचा खरा सहारा असते !

सुनिल पुणेTM 9359840065, sunilpunetm.blogspot.com