"नशिबात जर फक्त दुखंच लिहिलं असेल तर." पुढे काय ?

*"नशिबात जर फक्त दुखंच लिहिलं असेल तर..."*
सुनिल पुणे TM 8007939422

"जर माझ्या नशिबात फक्त दुखच लिहिलं असेल, तर मी काय करू?
मी तुमच्याशी भांडण करून जिंकू शकते हो, पण या जिद्दी 'जिंदगी'सोबत लढायचं कसं जिंकू कसं ?"

ही शब्दं एका थकलेल्या, तुटलेल्या, पण अजूनही उभ्या असलेल्या स्त्रीच्या हृदयातून निघाली होती. तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच स्तब्ध हास्य होतं की, जसं प्रत्येक वेदनेनं गालावर एक रेषा कोरलेली असावी आणि डोळ्यांमधून अश्रूंना रस्ता मोकळा करून दिला असावा.

ती कोण होती?
कोणत्याही घरातल्या अंगणात खेळणारी एक चिमुकली मुलगी...
वडिलांच्या खांद्यावर बसून आकाशाला गवसणी घालणारी स्वप्नवेडी...
लग्नाच्या वेळी आनंदानं थरथरणारी साडी...
आई झाल्यावर झोप न घेता बाळाला झोपवणारी...
आणि एक दिवस अचानक घराच्या कोपऱ्यात, स्वतःशीच कुजबुजणारी... "मी आहे तरी कोण?"

ती कुणाच्या जिवनात 'आई' झाली, कुणाच्या आयुष्यात 'पत्नी', कुणाच्या मते 'सून' तर कधी प्रेयसी, कुणाच्या साठी 'कामवाली', पण स्वतःच्या आयुष्यात मात्र एक 'गुप्त वेदना' बनली...

दु:ख?
ते तर तिच्या आयुष्याचं सावलीसारखं पाठलाग करत होतं.
कधी नवऱ्याच्या अवहेलनेतून,
कधी सासरच्या टोमण्यांतून,
कधी पोरांच्या दुर्लक्षातून,
तर कधी स्वतःच्या इच्छा गाडून टाकण्याच्या आदतीतून...

तिची वेदना कुठं मांडणार?
जेव्हा ती रडायची, तेव्हा म्हणायचे... "कसले नाटक चाललेय?"
जेव्हा गप्प बसायची, तेव्हा म्हणायचे.... "काय अहंकार बघा हिचा!"
जेव्हा बोलायची, तेव्हा म्हणायचे...."सतत तक्रार का?"
आणि जेव्हा ती आवाज बंद करून मनात गोंजारायची स्वतःला...
तेव्हा तिच्या डोळ्यांतच दुःखाची संपूर्ण कथा दिसायची...

जिंदगी?
तिला कुणी पाठिंबा दिला नाही, पण तिनं दिलाय मुलांना, नवऱ्याला, घराला, सगळ्याला...
आणि स्वतःला ?
स्वतःला रोज आरशात पाहिलं की प्रश्न विचारायची  ती.. "तू अजून का टिकून आहेस?"
ती रोज नव्यानं तुटायची, रोज नव्यानं जगायची.
का?
कारण तिच्या हसण्याने घरातल्यांना समाधान मिळायचं. तिच्या अश्रूंनी नाही.

शेवटी एकदिवस...
तिनं साऱ्या वेदनांनं भरलेलं एक पत्र लिहिलं –
"माझं अस्तित्व कधीच नव्हतं तुमच्यासाठी,
पण मी होती म्हणून तुमचं जग जगायचं होतं.
तुमचं घर, तुमचं बाळ, तुमचं यश...
पण माझं काय?"

आणि निघून गेली...
नाही... मरणाने नाही,
तर मनानं मरण पत्करून...
शरीरानं मात्र अजूनही घरात भांडं घासताना, स्वयंपाक करताना, चहा करताना,  अस्तित्व दाखवत आहे...

तीच ती स्त्री आहे,  आज आपल्या घरात आहे, आपल्याच आईच्या स्वरूपात, बहिणीच्या, बायकोच्या, प्रेयसीच्या, मुलीच्या...रूपात
ती दिसते हसरी, पण आतून कोसळलेली आहे...

जर या लेखातलं दुःख जर तुमचं वाटलं...
तर एकदा तिला मिठी मारा, सोबत करा.
कदाचित तुम्ही तिचं आयुष्य बदलू शकाल.

लेखक: सुनिल पुणे TM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com 
(प्रत्येक वेदनांना शब्दात मांडण्याचा प्रयत्न करणारा एक लहानसा लेखक)

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य! ( लेखक: सुनिल जाधव, पुणे TM 8007939422 ) भारताला स्वातंत्र्य मिळून ७५ वर्षे झाली, पण आजही लोकशाहीचा खरी अर्थ समाजाने समजून घेतलेला नाही. लोकशाही म्हणजे लोकांसाठी, लोकांद्वारे, लोकांची सत्ता असे शाळेत शिकवले जाते, पण प्रत्यक्षात काय घडते? सत्ता काही विशिष्ट लोकांच्या हातात केंद्रित झाली आहे, आणि ते सत्ता टिकवण्यासाठी संवाद बंद करून केवळ वाद निर्माण करत आहेत. एखाद्या आरशावर जसा धूळ साचला की त्यात आपला चेहरा नीट दिसत नाही, तसंच आपल्या समाजाच्या आरशावर जातीयवाद, भ्रष्टाचार, असहिष्णुता आणि असंवेदनशीलता यांची धूळ साचत गेली आहे. परिणामी, संवाद हरवत चालला आहे आणि संवेदना संपत चालल्या आहेत. राजकीय मत्सर आणि सामाजिक दंगली यांमुळे सामान्य माणूस केवळ वेदनांचा अनुभव घेत आहे. स्वातंत्र्य मिळालं, पण माणुसकी हरवली भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर अनेक गोष्टी बदलल्या. नवीन तंत्रज्ञान, प्रगती, मोठे प्रकल्प, जागतिक दर्जाचे शिक्षण, यामुळे देशाने आर्थिक आणि औद्योगिक प्रगती केली. पण दुसरीकडे सामाजिक आणि नैतिक मूल्यांची मोठी घसरण झाली. शिक्षण वाढ...
Read more

वेडिंग फोटोग्राफी: व्यवसाय की केवळ भावनिक आवड?

(प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे काय आणि ती कशी करावी? नवोदित फोटोग्राफर्ससाठी एक महत्त्वाचा सल्ला!) आजकाल वेडिंग फोटोग्राफी हे केवळ एक छंद राहिले नसून एक मोठे प्रोफेशनल इंडस्ट्री बनले आहे. मात्र, नवोदित फोटोग्राफर्स आणि व्हिडिओग्राफर्स भावनेच्या भरात कमी दरात काम स्वीकारतात आणि स्वतःच्या मेहनतीचा कमी मोबदला घेतात. यामुळे संपूर्ण फोटोग्राफी इंडस्ट्रीला नुकसान होत आहे. म्हणूनच, तुम्हीही फोटोग्राफी क्षेत्रात करिअर करू इच्छित असाल, तर या काही गोष्टी नक्की लक्षात ठेवा. 1. प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे नेमकं काय? प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे केवळ कॅमेरा उचलून फोटो काढणे नाही, तर कला, तंत्रज्ञान आणि व्यवसायाचे परिपूर्ण मिश्रण आहे. चांगला कॅमेरा असणे महत्वाचे असतेच, पण त्यासोबतच योग्य प्रकाशयोजना, ऍंगल्स, पोस्ट-प्रोसेसिंग आणि ग्राहक व्यवस्थापन ही तितकीच महत्त्वाची कौशल्ये आहेत. आज न्युड, फॅशन, ग्लॅमर, न्यू-बॉर्न बेबी, मॅटर्निटी, प्री-वेडिंग आणि वेडिंग अशा विविध शैलींमध्ये फोटोग्राफीची मागणी आहे. परंतु, या प्रत्येक क्षेत्रात उतरण्यासाठी योग्य प्रशिक्षण आणि अनुभव मिळवणं अत्यावश्यक आहे. 2. दर पाडून व्य...
Read more

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"

*"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"* लेखक: सुनिल पुणे TM 8007939422 माणूस जन्मतःच भावनांनी भरलेला असतो. प्रेम, आपुलकी, माया, आणि जवळीक हे त्याच्या स्वभावाचे अविभाज्य घटक असतात. आपण कोणालातरी जीव लावतो, आपलं म्हणतो, त्याच्यासाठी काहीही करायला तयार होतो. पण अनेकदा याच ‘जीव लावण्याच्या’ भावना आपल्यालाच त्रासदायक ठरतात, जेव्हा समोरचा त्या भावनांची कदर करत नाही. कुठल्याही नात्यांमध्ये समतोल हवा. आपण जर अती जीव लावायला लागलो, तर अनेकदा समोरच्याच्या मनात आपल्याविषयीचा आदर कमी होतो. जेव्हा आपण त्यांच्यासाठी सर्व काही करत राहतो, स्वतःच्या गरजा विसरतो, त्यांच्या प्रत्येक हाकेला धावून जातो – तेव्हा हळूहळू आपल्याला ‘समजून घेणं’ थांबतं आणि 'गृहित धरलं जातं’. अति जीव लावल्यावर जेव्हा समोरचा माणूस आपल्याला पायपुसणं समजतो, तेव्हा दुःख होतं. कारण आपण मनापासून दिलं असतं – वेळ, भावना, आधार – आणि त्या बदल्यात मिळतो उपेक्षेचा शेला. म्हणूनच, नाती असोत की मैत्री – प्रत्येक गोष्टीला एक मर्यादा हवीच. जीव लावा, प्रेम करा, साथ द्या – पण स्वतःला हरवून नाही. स्वतःचा स्वाभिमान, आपली किंमत ही जपली गेली पाहिज...
Read more