आई ! म्हणजे काय तर वेदनेपूर्वीची पहिली आरोळी…

*आई म्हणजे काय तर वेदनेपूर्वीची पहिली आरोळी…*
लेखक: सुनिल पुणे TM 8007939422

आई... हा एक शब्द नाही, ती एक अख्खी सृष्टी आहे.
आई म्हणजे केवळ जन्म देणारी नव्हे, तर तीच तर आहे ती "वेदनेपूर्वीची पहिली आरोळी", जी मूल होण्यापूर्वीच जन्म घेत असते आपल्या अंत:करणात.

आई म्हणजे निसर्गाचा जिवंत स्पर्श.
तिचं पोट हे एक देवघर… आणि त्या देवघरात वाढणारं बाळ म्हणजे तिचं अनंत पूजन.
जगातील कोणत्याही ग्रंथात इतकी गहिरी भाषा नाही, जितकी आईच्या मूक डोळ्यात असते.
ती वेदनेने तुकडे झाली तरी स्वतःचा चेहरा हसतमुख ठेवते, कारण तिच्या चेहऱ्यावरच बाळाचं आयुष्य उमलतं.

आई म्हणजे एका उदात्त सूरात गायलेलं जीवनाचं भजन.
तीच पहिली आरती, पहिलं झुलपगीत, पहिला धीर देणारा स्पर्श आणि पहिली "भितीवर मात करणारी" ताकद!
तिच्या कुशीत झोपताना वाटतं की हेच तर खरं स्वर्ग, आणि तिला मिठीत घेताना वाटतं की देव खरंच आपल्यातच असतो.

आईची माया ही असते अशी की...
तिचं "पोट दुखतं" आपल्याला ताप आल्यावर,
तिचं "हृदय मोडतं" आपल्या मनात निराशा भरली की,
तिची "निद्रा हरपते" जेव्हा आपण मनातल्या गोष्टी बोलत नाही.

आई म्हणजे सतत वाहणारा ओलावा.
आई म्हणजे उंबरठ्यावरची प्रतीक्षा.
आई म्हणजे थोडं जास्त खायला घालणारी आणि स्वतःचा घास विसरणारी.
आई म्हणजे वळणावर थांबलेलं आशीर्वादाचं झाड, जेव्हा आपण चुकतो, तेव्हा गळून पडतं प्रेमानं.

कधीकधी वाटतं की, 
आई म्हणजे एक जादू आहे…
जिच्याजवळ गेलं की दु:ख विरघळतं,
जी बोलली नाही तरी आपली प्रत्येक चूक क्षमते,
जिच्या मिठीत सगळं जग विसरायला होतं.

आई म्हणजे काय तर…
बोल न येणाऱ्या बाळाच्या हाका आधीच ऐकणारी,
पाय दुखतात म्हणून स्वतःच्या हातानं वाट चाळणारी,
आपण मोठं झाल्यावरही ‘लहान होतो तेव्हा...’ असं म्हणत आठवणीत जीव गुंफणारी.

आई म्हणजे एक एकाकी रात्र,
जी स्वतःचं दुःख उगाळते फक्त आपल्या सुखासाठी.
तिचं मन म्हणजे समुद्रासारखं खोल असते....
कधी वादळ, कधी शांत झुळूक… पण कायम आपल्यासाठी! आई म्हणजे नात्यांचं मूळ,
आई म्हणजे देवाच्या प्रेमाचं मूर्त रूप,
आई म्हणजे स्वतःचा देह झिजवून आपल्याला उभं करणारी छाया.

शेवटी एवढंच म्हणावंसं वाटतं…आई म्हणजे काय तर, वेदनेपूर्वीची पहिली आरोळी आणि प्रेमाच्या सुरुवातीची पहिली नांदी...
जिच्या कुशीत एकदा डोकं ठेवलं, की सगळ्या जगाची काळजी विसरायला होतं.

सुनिल पुणे TM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com

Comments

Popular posts from this blog

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

वेडिंग फोटोग्राफी: व्यवसाय की केवळ भावनिक आवड?

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"