*"स्त्रीने स्वतःसाठी तरी थोडं थांबायलाच हवं..."*

*"स्त्रीने स्वतःसाठी तरी थोडं थांबायलाच हवं..."*
सुनिल पुणेTM 8007938422

स्त्री... एक अशी व्यक्तीजी आपल्या कुटुंबासाठी, नवऱ्यासाठी, मुलांसाठी, सासर-मायकेसाठी, समाजासाठी सतत झटत असते. पण या धावपळीत ती स्वतःसाठी थांबत नाही... स्वतःच्या शरीराच्या गरजा, मनाच्या भावना, आपल्या लाडाची इच्छाही ती गिळून टाकते.

ती फक्त "देणारी" होते... पण "घेणारी" मात्र कधीच होत नाही.

विचार करा एकदा...
जर झाडालाच वेळेवर पाणी, खत, काळजी दिली नाही, तर ते झाड फुलणार कसं? तसंच, जर स्त्रीने स्वतःचं आरोग्य, मानसिक शांती, मनाचे हक्काचे विचार, आणि शरीराच्या नैसर्गिक गरजांकडे दुर्लक्ष केलं, तर ती कशी ताजीतवानी आणि आनंदी राहील?

आज अनेक स्त्रिया जीवनाच्या तणावात, थकव्याने, मानसिक ओझ्याने, आजाराने ग्रासलेल्या दिसतात. कारण त्या सतत "सगळ्यांकरता" झटतात... पण स्वतःसाठी नाही!

मग होतं काय?
डॉक्टर, टेस्ट्स, औषधं, हॉस्पिटल्स यांचा जीवनात शिरकाव होतो. मग ती 'सर्वांच्या आधारस्तंभ' स्त्री हळूहळू 'सर्वांची काळजीची जबाबदारी' बनते.

या अवस्थेवर उपाय काय? तर..

स्वतःसाठी थोडं थांबा!

तुमच्या मनाच्या भावना व्यक्त करा.

तुमच्या शरिराच्या गरजा, इच्छा, लाड त्यांना दाबून ठेऊ नका.

आपल्या शरीराच्या गरजांकडे दुर्लक्ष करू नका. वेळच्यावेळी विश्रांती, व्यायाम, पोषण, आनंद, संवाद आणि स्वतःवर प्रेम करत जगा, या गोष्टी तितक्याच गरजेच्या आहेत जितक्या तुम्ही इतरांसाठी देतात त्या गोष्टी पण स्वतःला द्या, वेळ द्या, स्वतःशी बोला, स्वतःचे ऐका....तुमचं आयुष्य हे तुमचं आहे. ते "फक्त झगडण्याचं" नसावं, तर "मनसोक्त जगण्याचं" असावं. जेव्हा स्त्री स्वतःला जपते, तेव्हाच ती खऱ्या अर्थाने इतरांना आधार देऊ शकते.

"स्वतःवर प्रेम करा, हेच जीवनाचं सर्वोच्च औषध आहे."
सुनिल पुणेTM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"

*"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"* लेखक: सुनिल पुणे TM 8007939422 माणूस जन्मतःच भावनांनी भरलेला असतो. प्रेम, आपुलकी, माया, आणि जवळीक हे त्याच्या स्वभावाचे अविभाज्य घटक असतात. आपण कोणालातरी जीव लावतो, आपलं म्हणतो, त्याच्यासाठी काहीही करायला तयार होतो. पण अनेकदा याच ‘जीव लावण्याच्या’ भावना आपल्यालाच त्रासदायक ठरतात, जेव्हा समोरचा त्या भावनांची कदर करत नाही. कुठल्याही नात्यांमध्ये समतोल हवा. आपण जर अती जीव लावायला लागलो, तर अनेकदा समोरच्याच्या मनात आपल्याविषयीचा आदर कमी होतो. जेव्हा आपण त्यांच्यासाठी सर्व काही करत राहतो, स्वतःच्या गरजा विसरतो, त्यांच्या प्रत्येक हाकेला धावून जातो – तेव्हा हळूहळू आपल्याला ‘समजून घेणं’ थांबतं आणि 'गृहित धरलं जातं’. अति जीव लावल्यावर जेव्हा समोरचा माणूस आपल्याला पायपुसणं समजतो, तेव्हा दुःख होतं. कारण आपण मनापासून दिलं असतं – वेळ, भावना, आधार – आणि त्या बदल्यात मिळतो उपेक्षेचा शेला. म्हणूनच, नाती असोत की मैत्री – प्रत्येक गोष्टीला एक मर्यादा हवीच. जीव लावा, प्रेम करा, साथ द्या – पण स्वतःला हरवून नाही. स्वतःचा स्वाभिमान, आपली किंमत ही जपली गेली पाहिज...
Read more

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य! ( लेखक: सुनिल जाधव, पुणे TM 8007939422 ) भारताला स्वातंत्र्य मिळून ७५ वर्षे झाली, पण आजही लोकशाहीचा खरी अर्थ समाजाने समजून घेतलेला नाही. लोकशाही म्हणजे लोकांसाठी, लोकांद्वारे, लोकांची सत्ता असे शाळेत शिकवले जाते, पण प्रत्यक्षात काय घडते? सत्ता काही विशिष्ट लोकांच्या हातात केंद्रित झाली आहे, आणि ते सत्ता टिकवण्यासाठी संवाद बंद करून केवळ वाद निर्माण करत आहेत. एखाद्या आरशावर जसा धूळ साचला की त्यात आपला चेहरा नीट दिसत नाही, तसंच आपल्या समाजाच्या आरशावर जातीयवाद, भ्रष्टाचार, असहिष्णुता आणि असंवेदनशीलता यांची धूळ साचत गेली आहे. परिणामी, संवाद हरवत चालला आहे आणि संवेदना संपत चालल्या आहेत. राजकीय मत्सर आणि सामाजिक दंगली यांमुळे सामान्य माणूस केवळ वेदनांचा अनुभव घेत आहे. स्वातंत्र्य मिळालं, पण माणुसकी हरवली भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर अनेक गोष्टी बदलल्या. नवीन तंत्रज्ञान, प्रगती, मोठे प्रकल्प, जागतिक दर्जाचे शिक्षण, यामुळे देशाने आर्थिक आणि औद्योगिक प्रगती केली. पण दुसरीकडे सामाजिक आणि नैतिक मूल्यांची मोठी घसरण झाली. शिक्षण वाढ...
Read more

पहिलं प्रेम चुकीच्या व्यक्तीशी तर दुसरं प्रेम चुकीच्या वेळेला होते...

*पहिलं प्रेम चुकीच्या व्यक्तीशी तर दुसरं प्रेम चुकीच्या वेळेला होते...* ✍🏻 सुनिल पुणे™ 8007939422 प्रेम... हा एक अनुभव आहे जो प्रत्येकाच्या आयुष्यात कधी ना कधी येतोच. पण गंमत अशी की, पहिलं प्रेम नेहमीच त्या व्यक्तीवर होतं जो आपल्यासाठी योग्य नसतो. ती भावना एवढी उत्कट असते की आपण समजून न घेता फक्त मनाच्या ओढीने त्याच्या मागे जातो. त्यावेळी वय तरुण असतं, अपेक्षा मोठ्या असतात आणि अनुभव शून्य. त्यामुळे पहिल्या प्रेमात आपण स्वतःला हरवून टाकतो... आणि शेवटी जेव्हा वास्तव समोर येतं, तेव्हा दुःख, वेदना, आणि आतून तुटल्याचा अनुभव येतो. मग आपण स्वतःला सावरतो... वेळ निघून गेलेली असते. आणि अचानक आयुष्यात एक व्यक्ती येते... जी खरंच आपल्यासाठी योग्य असते. तिच्या प्रत्येक बोलण्यात आपलेच प्रतिबिंब दिसते, तिच्या प्रत्येक स्पर्शात आपलेच मोल जाणवते. पण दुर्दैव असं की हे प्रेम योग्य व्यक्तीशी होतं, पण चुकीच्या वेळेला. कधी ती व्यक्ती आधीच कोणाच्या तरी जोडीदार असते, कधी समाज, परिस्थिती, जबाबदाऱ्या यामधून ते प्रेम व्यक्त करता येत नाही. आणि मग मनात एक शांत खंत राहते, "जर तीच व्यक्ती आधी भेटली असती तर......
Read more