*"स्त्रीने स्वतःसाठी तरी थोडं थांबायलाच हवं..."*

*"स्त्रीने स्वतःसाठी तरी थोडं थांबायलाच हवं..."*
सुनिल पुणेTM 8007938422

स्त्री... एक अशी व्यक्तीजी आपल्या कुटुंबासाठी, नवऱ्यासाठी, मुलांसाठी, सासर-मायकेसाठी, समाजासाठी सतत झटत असते. पण या धावपळीत ती स्वतःसाठी थांबत नाही... स्वतःच्या शरीराच्या गरजा, मनाच्या भावना, आपल्या लाडाची इच्छाही ती गिळून टाकते.

ती फक्त "देणारी" होते... पण "घेणारी" मात्र कधीच होत नाही.

विचार करा एकदा...
जर झाडालाच वेळेवर पाणी, खत, काळजी दिली नाही, तर ते झाड फुलणार कसं? तसंच, जर स्त्रीने स्वतःचं आरोग्य, मानसिक शांती, मनाचे हक्काचे विचार, आणि शरीराच्या नैसर्गिक गरजांकडे दुर्लक्ष केलं, तर ती कशी ताजीतवानी आणि आनंदी राहील?

आज अनेक स्त्रिया जीवनाच्या तणावात, थकव्याने, मानसिक ओझ्याने, आजाराने ग्रासलेल्या दिसतात. कारण त्या सतत "सगळ्यांकरता" झटतात... पण स्वतःसाठी नाही!

मग होतं काय?
डॉक्टर, टेस्ट्स, औषधं, हॉस्पिटल्स यांचा जीवनात शिरकाव होतो. मग ती 'सर्वांच्या आधारस्तंभ' स्त्री हळूहळू 'सर्वांची काळजीची जबाबदारी' बनते.

या अवस्थेवर उपाय काय? तर..

स्वतःसाठी थोडं थांबा!

तुमच्या मनाच्या भावना व्यक्त करा.

तुमच्या शरिराच्या गरजा, इच्छा, लाड त्यांना दाबून ठेऊ नका.

आपल्या शरीराच्या गरजांकडे दुर्लक्ष करू नका. वेळच्यावेळी विश्रांती, व्यायाम, पोषण, आनंद, संवाद आणि स्वतःवर प्रेम करत जगा, या गोष्टी तितक्याच गरजेच्या आहेत जितक्या तुम्ही इतरांसाठी देतात त्या गोष्टी पण स्वतःला द्या, वेळ द्या, स्वतःशी बोला, स्वतःचे ऐका....तुमचं आयुष्य हे तुमचं आहे. ते "फक्त झगडण्याचं" नसावं, तर "मनसोक्त जगण्याचं" असावं. जेव्हा स्त्री स्वतःला जपते, तेव्हाच ती खऱ्या अर्थाने इतरांना आधार देऊ शकते.

"स्वतःवर प्रेम करा, हेच जीवनाचं सर्वोच्च औषध आहे."
सुनिल पुणेTM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य! ( लेखक: सुनिल जाधव, पुणे TM 8007939422 ) भारताला स्वातंत्र्य मिळून ७५ वर्षे झाली, पण आजही लोकशाहीचा खरी अर्थ समाजाने समजून घेतलेला नाही. लोकशाही म्हणजे लोकांसाठी, लोकांद्वारे, लोकांची सत्ता असे शाळेत शिकवले जाते, पण प्रत्यक्षात काय घडते? सत्ता काही विशिष्ट लोकांच्या हातात केंद्रित झाली आहे, आणि ते सत्ता टिकवण्यासाठी संवाद बंद करून केवळ वाद निर्माण करत आहेत. एखाद्या आरशावर जसा धूळ साचला की त्यात आपला चेहरा नीट दिसत नाही, तसंच आपल्या समाजाच्या आरशावर जातीयवाद, भ्रष्टाचार, असहिष्णुता आणि असंवेदनशीलता यांची धूळ साचत गेली आहे. परिणामी, संवाद हरवत चालला आहे आणि संवेदना संपत चालल्या आहेत. राजकीय मत्सर आणि सामाजिक दंगली यांमुळे सामान्य माणूस केवळ वेदनांचा अनुभव घेत आहे. स्वातंत्र्य मिळालं, पण माणुसकी हरवली भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर अनेक गोष्टी बदलल्या. नवीन तंत्रज्ञान, प्रगती, मोठे प्रकल्प, जागतिक दर्जाचे शिक्षण, यामुळे देशाने आर्थिक आणि औद्योगिक प्रगती केली. पण दुसरीकडे सामाजिक आणि नैतिक मूल्यांची मोठी घसरण झाली. शिक्षण वाढ...
Read more

वेडिंग फोटोग्राफी: व्यवसाय की केवळ भावनिक आवड?

(प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे काय आणि ती कशी करावी? नवोदित फोटोग्राफर्ससाठी एक महत्त्वाचा सल्ला!) आजकाल वेडिंग फोटोग्राफी हे केवळ एक छंद राहिले नसून एक मोठे प्रोफेशनल इंडस्ट्री बनले आहे. मात्र, नवोदित फोटोग्राफर्स आणि व्हिडिओग्राफर्स भावनेच्या भरात कमी दरात काम स्वीकारतात आणि स्वतःच्या मेहनतीचा कमी मोबदला घेतात. यामुळे संपूर्ण फोटोग्राफी इंडस्ट्रीला नुकसान होत आहे. म्हणूनच, तुम्हीही फोटोग्राफी क्षेत्रात करिअर करू इच्छित असाल, तर या काही गोष्टी नक्की लक्षात ठेवा. 1. प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे नेमकं काय? प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे केवळ कॅमेरा उचलून फोटो काढणे नाही, तर कला, तंत्रज्ञान आणि व्यवसायाचे परिपूर्ण मिश्रण आहे. चांगला कॅमेरा असणे महत्वाचे असतेच, पण त्यासोबतच योग्य प्रकाशयोजना, ऍंगल्स, पोस्ट-प्रोसेसिंग आणि ग्राहक व्यवस्थापन ही तितकीच महत्त्वाची कौशल्ये आहेत. आज न्युड, फॅशन, ग्लॅमर, न्यू-बॉर्न बेबी, मॅटर्निटी, प्री-वेडिंग आणि वेडिंग अशा विविध शैलींमध्ये फोटोग्राफीची मागणी आहे. परंतु, या प्रत्येक क्षेत्रात उतरण्यासाठी योग्य प्रशिक्षण आणि अनुभव मिळवणं अत्यावश्यक आहे. 2. दर पाडून व्य...
Read more

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"

*"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"* लेखक: सुनिल पुणे TM 8007939422 माणूस जन्मतःच भावनांनी भरलेला असतो. प्रेम, आपुलकी, माया, आणि जवळीक हे त्याच्या स्वभावाचे अविभाज्य घटक असतात. आपण कोणालातरी जीव लावतो, आपलं म्हणतो, त्याच्यासाठी काहीही करायला तयार होतो. पण अनेकदा याच ‘जीव लावण्याच्या’ भावना आपल्यालाच त्रासदायक ठरतात, जेव्हा समोरचा त्या भावनांची कदर करत नाही. कुठल्याही नात्यांमध्ये समतोल हवा. आपण जर अती जीव लावायला लागलो, तर अनेकदा समोरच्याच्या मनात आपल्याविषयीचा आदर कमी होतो. जेव्हा आपण त्यांच्यासाठी सर्व काही करत राहतो, स्वतःच्या गरजा विसरतो, त्यांच्या प्रत्येक हाकेला धावून जातो – तेव्हा हळूहळू आपल्याला ‘समजून घेणं’ थांबतं आणि 'गृहित धरलं जातं’. अति जीव लावल्यावर जेव्हा समोरचा माणूस आपल्याला पायपुसणं समजतो, तेव्हा दुःख होतं. कारण आपण मनापासून दिलं असतं – वेळ, भावना, आधार – आणि त्या बदल्यात मिळतो उपेक्षेचा शेला. म्हणूनच, नाती असोत की मैत्री – प्रत्येक गोष्टीला एक मर्यादा हवीच. जीव लावा, प्रेम करा, साथ द्या – पण स्वतःला हरवून नाही. स्वतःचा स्वाभिमान, आपली किंमत ही जपली गेली पाहिज...
Read more