डिजिटल युगातील एक पुरुषप्रधान पत्र : एका स्त्रीची शोकांतिका

*डिजिटल युगातील एक पुरुषप्रधान पत्र : एका स्त्रीची शोकांतिका*
(लेखक : सुनिल पुणे TM 8007939422 )

प्रिय मैत्रिणी,
तुला पहिल्यांदा पत्र लिहितोय... तेही डिजिटल युगात, पण भावनांच्या अश्रूंनी ओलावलेलं हे पत्र आहे... तुझ्या दु:खाने मन सुन्न झालंय.

लग्नानंतर तुझं आयुष्य नव्या वाटेवर चाललं, आणि एक दिवस तू आनंदाने सांगितलंस,  "आई झाले गं!" आम्ही सारे हरखून गेलो. पण जेव्हा कळलं की तू मुलीला जन्म दिलास, तेव्हा तुझ्या घरातील प्रतिक्रिया ऐकून काळीज हेलावलं.

तुझ्या सासूबाई नकळत बोलून गेल्या  *"मुठभर माती कमी पडली...नाही तर मुलगा झाला असता"*
या एका वाक्यात त्यांनी तुझ्या नवजात बाळाच्या अस्तित्वावर प्रश्नचिन्ह लावलं...
कसली माती? कोणती माती? आणि का कमी पडली?

त्यांना "मुलगा" हवा होता, म्हणून!
कारण ही समाजाची खोलवर रुजलेली पुरुषप्रधान मानसिकता आहे.
आज डिजिटल युगात आपण AI, 5G, ड्रोन आणि मंगळावर पोचल्याचा अभिमान बाळगतो, पण अजूनही बाळगोपाळाच्या लिंगावरून माणसाची किंमत मोजली जाते.

सामाजिक वास्तव काय सांगतं?

अजूनही अनेक कुटुंबांमध्ये मुलगा म्हणजे वंशाचा दिवा, तर मुलगी म्हणजे खर्च.

मुलगी झाली की आईला दोष दिला जातो, जणू लिंगनिश्चिती तिच्या हाती आहे!

बालकनाट्य, गाण्यांपासून ते जाहिरातींपर्यंत "पुत्रप्राप्ती" हीच शुभ गोष्ट मानली जाते.


पण खरंतर...

मुलगी असते घराची गोडी, प्रेम, आपुलकी आणि सावरणारी सावली.

तीच पुढे जाऊन आई, शिक्षक, डॉक्टर, इंजिनीयर, नेते, शास्त्रज्ञ आणि अगदी सैनिक देखील होते.

"मुलगी झाली हो!" या घोषणेचा अभिमान हवा, लाज नव्हे!


तुझ्या सासूबाईंनी बोललेलं ते वाक्य केवळ तुझ्यावर अन्याय नव्हता, तर सर्व स्त्रीजातीवर आणि जन्मलेल्या त्या निष्पाप बाळावर अन्याय होता.

आज आपल्याला डिजिटल क्रांती हवी, पण त्याआधी सामाजिक क्रांती हवी.
मुलगा-मुलगी एकसमान हे फक्त बॅनरवर नाही, तर घराघरात रुजायला हवं.
जर ‘मुठभर माती’ कमी पडली म्हणून मुलगी झाली असेल, तर तीच माती पुढे जाऊन समाज घडवणारी मातृभूमी ठरते.

तू अभिमानाने तुझ्या मुलीचा हात धरून जगात तिला चालायला शिकव...
कारण मुलगी झाली म्हणजे माती नाही, तर मोलाचं सोनं जन्माला आलंय.

तुझ्या सखींच्या, मायांच्या आणि बाळांच्याही वतीने,
सामाजिक परिवर्तनासाठी तुझा आवाज बनून,

सुनिल पुणे TM 9359850065, sunilpunetm.blogspot.com

Comments

Popular posts from this blog

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य!

वेडिंग फोटोग्राफी: व्यवसाय की केवळ भावनिक आवड?

"जीव लावायचं, पण लिमिटमध्ये"