लहानपणचं खरं आयुष्य
*लहानपणचं खरं आयुष्य*, सुनिल पुणेTM 8007939422
मोठं झाल्यावर आयुष्य मनासारखं जगता येईल, असं बालपणी वाटायचं… आपण मोठे झालो की आई-वडिलांच्या सांगण्यावरून नाही, तर स्वतःच्या मर्जीनं सगळं करू, आपलं जग स्वतः घडवू… असं स्वप्न वाटायचं. पण खरं सांगायचं झालं, तर मोठं होणं म्हणजे मनासारखं जगणं नाही, तर जबाबदाऱ्यांचं ओझं पेलणं असतं, हे आता उमगायला लागलंय.
लहानपण म्हणजे काळजीमुक्त आयुष्य. घरात आईच्या पदराची सावली, वडिलांच्या हाताचा आधार, आणि मनात एक निरागस बालपण. शाळा, खेळ, भांडणं, रडणं, हसणं – सगळं मनासारखं. तेव्हा आपण वेळेचे कैदी नव्हतो. जेवढं जगायचं तेवढं आनंदात जगायचं. पण मोठं झाल्यावर?
मोठं झालं की एकाकीपणा सुरू होतो. जबाबदाऱ्या – घराच्या, कुटुंबाच्या, नात्यांच्या, कामाच्या – सतत पाठीमागे लागतात. हसण्यामागे चिंता असते, आणि शांततेमागे थकवा. बालपणी वाटायचं, "मोठं झाल्यावर मोबाईल आपलाच, पैसा आपलाच, वेळ आपलाच!" पण आता कळतं की या सगळ्यावर कुणाचं तरी नियंत्रण असतं – कधी ऑफिसचं, कधी समाजाचं, तर कधी परिस्थितीचं.
आणि म्हणूनच वाटतं – खरं आयुष्य आपण तेव्हाच जगलो होतो, जेव्हा कोणतीही योजना नव्हती, चिंता नव्हती, फक्त आजचा दिवस होता. ते लहानसं आयुष्यच खरं आयुष्य होतं – जिथे हृदय निरागस होतं आणि हसू नि:स्वार्थ.
आज आपण भूतकाळ आठवत बसतो, जुनी चित्रं पाहून गहिवरतो, बालमित्रांच्या आठवणी काढतो… कारण आता त्या काळातलं निखळ आयुष्य परत मिळणं अशक्य आहे.
म्हणूनच, मोठं होणं म्हणजे जगणं नाही, तर झगडणं आहे. आणि मनामध्ये एकच भावना राहते –
“खरं सांगू का? आपण लहानपणी जे आयुष्य जगलो, तितकंच आपण खरं आयुष्य जगलोय असं वाटतं…”
Sunil Pune TM 9359850065
(परिक्षक, छायाचित्रकार, मार्गदर्शक आणि संवेदनशील लेखक)
Comments
Post a Comment