आयुष्यावर लिहू काही

*एप्रिलफुल तर सर्व समाज रोज होतोय*  *ऐडियट बॉक्स vs स्मार्ट बॉक्स* लेखक: सुनिल पुणे TM 8007939422 पूर्वीच्या काळात टेलिव्हिजन म्हणजेच "ऐडियट बॉक्स" हा परिवाराच्या एकत्र येण्याचा एक महत्त्वाचा भाग होता. कुटुंबातील सगळी माणसं एकत्र बसून गप्पा मारत, कार्यक्रमांचा आनंद घेत आणि त्यातून मनोरंजनासोबतच काही शिक्षणही मिळवायची. कधी रामायण-महाभारत बघत आध्यात्मिक विचारांची देवाणघेवाण व्हायची, तर कधी चित्रपट, गाणी आणि कॉमेडी शोज बघून हास्याचा फवारा उडायचा. घरातली मंडळी एकत्र बसून रात्री ९.३० पर्यंत मनोरंजनाचा आनंद घेत आणि नंतर शांत झोप घेत. कुटुंबीयांमध्ये संवाद होता, आपुलकी होती आणि एकमेकांप्रती जिव्हाळा होता. पण जसजसा काळ बदलला, तसे तंत्रज्ञान झपाट्याने पुढे गेले आणि "स्मार्ट फोन" नावाचा एक नवा प्रकार आला, ज्याने ऐडियट बॉक्सला मागे टाकलं आणि समाजालाच ऐडियट बनवलं. आज प्रत्येक जण आपल्या मोबाईलमध्येच व्यस्त असतो. पूर्वी जेव्हा सगळे एकत्र बसायचे, आता ते स्वतःच्या खोलीत एकटे बसून स्क्रीनकडे एकटक बघतात. मोबाईलवर सोशल मीडियाच्या आहारी जाऊन खोट्या नात्यांमध्ये गुंततात, पण घरातील खऱ्या...

हापूस आंब्याचा नैसर्गिक गोडवा – खरी चव, खरी आरोग्यदायीता! ( लेखक: सुनील पुणे TM 8007939422 ) हापूस आंबा म्हणजे कोकणच्या भूमीने दिलेले सुवर्णसंपत्तीप्रमाणे अनमोल फळ. त्याचा रंग, सुवास आणि चव हे आंबाप्रेमींसाठी एका पर्वणीसारखे असतात. पण सध्या बाजारात आंब्यांची विक्री लवकर सुरू होत असल्याने एक महत्त्वाचा प्रश्न समोर येतो – हे आंबे नैसर्गिकरित्या पिकले आहेत का? ❌ अनैसर्गिक पद्धतीने पिकवलेले आंबे – आरोग्यास धोका! सध्या काही व्यापारी हापूस आंबे बाजारात लवकर आणण्यासाठी त्यांना रासायनिक प्रक्रियेद्वारे कृत्रिमरित्या पिकवतात. कॅल्शियम कार्बाईडसारख्या घातक रसायनांचा वापर करून आंब्यांचे कृत्रिम पिकवणं केले जाते. ही पद्धत आरोग्यासाठी अत्यंत धोकादायक आहे कारण: ✅ या रसायनांमुळे कॅन्सरचा धोका वाढू शकतो. ✅ पचनसंस्थेवर वाईट परिणाम होतो, अ‍ॅसिडिटी, उलट्या आणि अपचन होऊ शकते. ✅ नैसर्गिक चव आणि गोडवा मिळत नाही. 🥭 अस्सल हापूस आंब्याचे नैसर्गिक चव कधी मिळते? हापूस आंबे झाडावर नैसर्गिकरित्या पिकायला मार्च शेवट किंवा एप्रिलच्या पहिल्या आठवड्यापासून सुरुवात होते. या काळात आंबा सूर्याच्या नैसर्गिक प्रकाशाने आणि...

जगातील चार कधीही न भरणाऱ्या जागा Sunil Pune TM 8007939422 जगात काही गोष्टी अशा असतात, ज्या कधीही पूर्णपणे भरत नाहीत. त्यात चार गोष्टी विशेष महत्त्वाच्या आहेत – समुद्र, स्मशानभूमी, तहानलेला खड्डा आणि मानवी मन! या गोष्टींमध्ये एक विलक्षण साम्य आहे. त्या कितीही भरल्या तरी त्यांना अजून हवे असते. समुद्र – अमर्याद लालसा समुद्र कितीही नद्या, पावसाचे पाणी घेतो, पण तो कधीच भरत नाही. त्याला अजूनही भरायचे असते. हेच माणसाच्या इच्छांबाबतही लागू होते. एका यशानंतर दुसरे यश, एका गोष्टीनंतर दुसरी गोष्ट हवीच असते. माणसाची हाव समुद्रासारखी असते – न संपणारी! स्मशानभूमी – अखंड चक्र मृत्यू ही सजीव सृष्टीची अखंड चालणारी प्रक्रिया आहे. स्मशानभूमी कधीच रिकामी राहत नाही. जगात कुठेही जा, कोणत्याही काळात जा – मृत्यूने कधी सुट्टी घेतली आहे का? नाही! हीच गोष्ट आपल्याला आयुष्याचे सत्य शिकवते. काहीही कमवा, कितीही संघर्ष करा, शेवटी माणूस रिकाम्या हातानेच जातो. तहानलेला खड्डा – संपत न जाणारी गरज मातीचा खड्डा तहानलेला असेल, तर त्यात कितीही पाणी टाका, ते मुरतच राहते. काही लोकांचे आयुष्यही असेच असते – कितीही दिले तरी अपुर...

संवाद हरवले, संवेदना संपल्या – वाद आणि वेदनांचे राज्य! ( लेखक: सुनिल जाधव, पुणे TM 8007939422 ) भारताला स्वातंत्र्य मिळून ७५ वर्षे झाली, पण आजही लोकशाहीचा खरी अर्थ समाजाने समजून घेतलेला नाही. लोकशाही म्हणजे लोकांसाठी, लोकांद्वारे, लोकांची सत्ता असे शाळेत शिकवले जाते, पण प्रत्यक्षात काय घडते? सत्ता काही विशिष्ट लोकांच्या हातात केंद्रित झाली आहे, आणि ते सत्ता टिकवण्यासाठी संवाद बंद करून केवळ वाद निर्माण करत आहेत. एखाद्या आरशावर जसा धूळ साचला की त्यात आपला चेहरा नीट दिसत नाही, तसंच आपल्या समाजाच्या आरशावर जातीयवाद, भ्रष्टाचार, असहिष्णुता आणि असंवेदनशीलता यांची धूळ साचत गेली आहे. परिणामी, संवाद हरवत चालला आहे आणि संवेदना संपत चालल्या आहेत. राजकीय मत्सर आणि सामाजिक दंगली यांमुळे सामान्य माणूस केवळ वेदनांचा अनुभव घेत आहे. स्वातंत्र्य मिळालं, पण माणुसकी हरवली भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर अनेक गोष्टी बदलल्या. नवीन तंत्रज्ञान, प्रगती, मोठे प्रकल्प, जागतिक दर्जाचे शिक्षण, यामुळे देशाने आर्थिक आणि औद्योगिक प्रगती केली. पण दुसरीकडे सामाजिक आणि नैतिक मूल्यांची मोठी घसरण झाली. शिक्षण वाढ...

(प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे काय आणि ती कशी करावी? नवोदित फोटोग्राफर्ससाठी एक महत्त्वाचा सल्ला!) आजकाल वेडिंग फोटोग्राफी हे केवळ एक छंद राहिले नसून एक मोठे प्रोफेशनल इंडस्ट्री बनले आहे. मात्र, नवोदित फोटोग्राफर्स आणि व्हिडिओग्राफर्स भावनेच्या भरात कमी दरात काम स्वीकारतात आणि स्वतःच्या मेहनतीचा कमी मोबदला घेतात. यामुळे संपूर्ण फोटोग्राफी इंडस्ट्रीला नुकसान होत आहे. म्हणूनच, तुम्हीही फोटोग्राफी क्षेत्रात करिअर करू इच्छित असाल, तर या काही गोष्टी नक्की लक्षात ठेवा. 1. प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे नेमकं काय? प्रोफेशनल फोटोग्राफी म्हणजे केवळ कॅमेरा उचलून फोटो काढणे नाही, तर कला, तंत्रज्ञान आणि व्यवसायाचे परिपूर्ण मिश्रण आहे. चांगला कॅमेरा असणे महत्वाचे असतेच, पण त्यासोबतच योग्य प्रकाशयोजना, ऍंगल्स, पोस्ट-प्रोसेसिंग आणि ग्राहक व्यवस्थापन ही तितकीच महत्त्वाची कौशल्ये आहेत. आज न्युड, फॅशन, ग्लॅमर, न्यू-बॉर्न बेबी, मॅटर्निटी, प्री-वेडिंग आणि वेडिंग अशा विविध शैलींमध्ये फोटोग्राफीची मागणी आहे. परंतु, या प्रत्येक क्षेत्रात उतरण्यासाठी योग्य प्रशिक्षण आणि अनुभव मिळवणं अत्यावश्यक आहे. 2. दर पाडून व्य...

"DRINK": एका ग्लासमध्ये जीवनाचा फंडा! ✍️ — Sunil Pune TM 8007939422 शामच्या निवांत क्षणी, मित्रांबरोबर पेग घेतला जातो, पण त्याचा एक वेगळाच मानसशास्त्रीय आणि जीवनशैलीवर परिणाम होतो. काही जण त्याला आनंदाचा स्रोत मानतात, काही जण तणावमुक्तीचा उपाय, तर काही जण त्यातून जगण्याची नवी फिलॉसॉफी शोधतात! ‘DRINK PEG’ या शब्दाचं विश्लेषण केल्यास, प्रत्येक पेग एक वेगळी कहाणी सांगतो. D = डायजेशन (1st Peg) पहिला पेग म्हणजे दिवसाचा थकवा विसरायचा क्षण. शरीरातील अन्नपचनाला मदत करणारा, विचारांना थोडा आराम देणारा. हा पेग घेतल्यानंतर माणूस निवांत होतो, हलकासा आनंद अनुभवतो आणि जडपण नाहीसं झाल्यासारखं वाटतं. पण इथेच थांबणं महत्त्वाचं! R = रिलॅक्स (2nd Peg) दुसऱ्या पेगपासून माणूस थोडा अधिक रिलॅक्स होतो. दिवसाच्या तणावातून बाहेर येण्याचा प्रयत्न करतो. बोलणं अधिक मोकळं होतं, विचार थोडे हलके होतात, आणि माणूस स्वतःलाच अधिक समजून घेतो. या टप्प्यावर सर्वकाही योग्य वाटतं, पण पुढे जाऊन हे योग्य राहील का, हे लक्षात ठेवायला हवं! I = इंटेलिजन्स (3rd Peg) तीसऱ्या पेगपासून एक वेगळंच दर्शन घडतं. माणूस स्वतःला अधिक ...

"शेवटचं ते बिलगणं…" – Sunil Pune TM संध्याकाळी आकाशात एकटं फिरणारं ते पाखरू पाहिलं आणि मनात एक हुंकार उमटला… किती सहज जातात ना काही लोक? काहीच न सांगता… काहीच न मागता… फक्त आठवणींच्या थेंबांत मन गुदमरून जातं… ती गेली तेव्हा काही क्षणांसाठी नाही… ती माझं अख्खं आयुष्य घेऊन गेली. तीचं हसणं, रुसणं, त्या डोळ्यांतली ओल… आणि शेवटचं ते बिलगणं – माझं जग थांबलं होतं, पण ती पुढे गेली… कायमची. आजही उशीवर तिचे केस सापडतात, आणि हृदय दरवाजा वाजल्यासारखं धडधडायला लागतं. "कदाचित ती परत आली असेल…" असा निरर्थक विचार मनाला सावरण्याआधीच डोळ्यांतून पाणी निघतं. लोक म्हणतात, "जग पुढे चालतं." हो… चालतं… पण कुठं? आणि कोणासाठी? जगणं जेव्हा तिच्याशिवाय जगायचं असतं, तेव्हा ते 'जगणं' राहात नाही, ते एक शिक्षा होते, जी रोज जगायची असते. ती नसताना तिच्या आवडत्या गाण्यांनी हृदय छिन्न होतं, ती आवडणारी कॉफी – आता नुसतं कटुतेच देते. तिच्या आवाजाशिवाय सकाळही केविलवाणी वाटते. तिच्या आठवणी, तिचे मेसेज, तिचं "आपण" म्हणणं… आजही फोनमध्ये आहे… डिलीट करावं वाटतं… पण मन म्हणतं, "...

"ती गेली... आणि मी हरवलो..." Sunil puneTM 8007939422 रोज सकाळी उठल्यावर तिची आठवण येते… आणि पुन्हा एकदा हृदयाला वेदनेचा ठोका बसतो. ती नसल्याचं वास्तव समजून घ्यायला अजूनही मन तयार नाही. लोक म्हणतात, "वेळ हेच उत्तम औषध आहे," पण वेळ नुसता जातो… मनभरून भरून चाललेलं पोकळ आयुष्य मात्र तसेच राहते. ती माझ्या आयुष्यात आली तेव्हा मी जग जिंकू शकतो, अशी खात्री होती. तिच्या हसण्यात एक जादू होती, जी माझ्या सर्व चिंता दूर करत असे. तिचा स्पर्श... तो नुसता स्पर्श नव्हता, तो आधार होता, सुरक्षितता होती, प्रेम होतं. तिची प्रत्येक सवय, प्रत्येक लहानसहान गोष्ट मी जपून ठेवली होती. ती माझ्याशी भांडायची, रुसायची, हसवायची आणि अखेर रोज माझ्या मिठीत विसावायची. एक दिवस ती गेली… आणि सगळंच संपलं. एक अचानक आलेली काळरात्र होती, जी माझं आयुष्यच हिरावून घेऊन गेली. तिच्या आठवणींच्या सुतावरती लटकलेलं माझं अस्तित्व आता केवळ सावलीसारखं वाटतं. तिच्या नकळत मी आयुष्यभरासाठी एकटा पडलो होतो. तिच्या आठवणींच्या वाळवंटात पाय रेटायचा प्रयत्न करतोय, पण वाळूत गडप होत चाललोय. लोक येतात, खांद्यावर हात ठेवतात, "त...